Συνομιλίες από εκεί που μείναμε… Όσοι νομίζουν ότι ο ρεαλισμός του Θουκυδίδη φθάνει μέχρι την παράδοση, να θυμούνται  και το τραγικό τέλος των Μηλίων

Η απεσταλμένη του Γ.Γ. του ΟΗΕ, Τζέιν Χολ Λουτ είχε επαφές στη Λευκωσία τον Ιούλιο Φωτογραφία ΚΑΤΙΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, ΚΥΠΕ

Του  Δρα Χρήστου Ψιλογένη  Ενώ η Τζέιν Λουτ, ειδική απεσταλμένη του ΓΓ του ΟΗΕ, προετοιμάζει νέο γύρο συνομιλιών, είναι χρήσιμο να αναλύσουμε τα δεδομένα που έχουμε μπροστά μας.

Συγκεκριμένα: 1) Με τη δωρεά της μισής Κύπρου, από τη χούντα, η Άγκυρα υλοποίησε εύκολα το πρώτο μέρος ανάκτησης της Κύπρου, θέτοντας παράλληλα βάσεις για το δεύτερο, μέσω μιας ανανικού τύπου λύσης. 2) Το στρατιωτικό της πλεονέκτημα ενίσχυσε και το γεγονός ότι εμείς παραμελήσαμε την άμυνά μας, αποδυναμώνοντας περαιτέρω και τη διαπραγματευτική μας θέση. 3) Τέλος, αποφύγαμε τη λήψη νομικών μέτρων, παραδοσιακό όπλο των αδυνάτων, όπως θα ήταν η προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο, κατά της Βρετανίας, αφού η Τουρκία δεν αποδέχεται τη σχετική διαδικασία. Διότι ως εγγυήτρια δύναμη με επαρκή στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο απέφυγε να αντιδράσει κατά του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής, παραβιάζοντας τις συμβατικές της υποχρεώσεις. (Βλέπε, Foreign Affairs Select Committee Report, House of Commonς, p 98, Francis Noel Baker, My Cyprus File, pp 86-88). Με την προσφυγή θα τεκμηριωνόταν επίσημα η παρανομία της τουρκικής εισβολής-κατοχής και οι διαπραγματεύσεις θα έμπαιναν στη σωστή βάση. Ανάλογη περίπτωση, ήταν η επιτυχής προσφυγή της Νικαράγουας κατά των ΗΠΑ. 4) Εμείς όμως διαπραγματευθήκαμε για 44 χρόνια, βάσει των κατοχικών δεδομένων, με τα γνωστά απογοητευτικά αποτελέσματα. Ήδη οι Τούρκοι σφετεριστές αποκαλούνται χρήστες, ενώ η διχοτόμηση της κρατικής κυριαρχίας (βλέπε ανακοινωθέν της 14.2.2014) διευκολύνει και τη διάσπαση του μελλοντικού κράτους.

Τέλος, παρότι στο Κραν Μοντανά ουσιαστικά δεχθήκαμε τον τουρκικό χάρτη, με ελάχιστους Ε/κ πρόσφυγες να επιστρέφουν στις εστίες τους, οι Τούρκοι έποικοι παραμένουν όλοι ως να είναι νόμιμοι μετανάστες! (Βλέπε και γλωσσάρι). Παράλληλα δεχθήκαμε την εκ περιτροπής προεδρία, πολλαπλά βέτο και ελευθερίες για τους Τούρκους υπηκόους, που ισχύουν μόνο για Ευρωπαίους πολίτες. Παρότι δε οι τελευταίες υποχωρήσεις φαίνεται να έγιναν με όρο την αποχώρηση του κατοχικού στρατού και τερματισμό των επεμβατικών «δικαιωμάτων», ο Τσαβούσογλου θεωρώντας αυτές δεδομένες, μας είπε ότι είναι καιρός να ξυπνήσουμε! Εκεί μείναμε λοιπόν, στο έλεος του Αττίλα να μας απειλεί καθημερινά, κατά ξηρά, θάλασσα και αέρα, αξιώνοντας ουσιαστικά πλήρη παράδοση. Ωστόσο οι Αγγλοαμερικανοί ποδηγετώντας και τον ΟΗΕ, αντί να πιέζουν τον κατακτητή να λογικευθεί, εκβιάζουν το θύμα του για περαιτέρω υποχωρήσεις! Κοντολογίς, αντί να τρίζει η άμαξα, τρίζει ο αμαξηλάτης! Προκύπτει όμως και ένα βασικό ερώτημα. Στην υποθετική περίπτωση που η Τουρκία θα δεχθεί να ανακαλέσει τον κατοχικό της στρατό, παραιτούμενη και από τα επεμβατικά της «δικαιώματα», θα είναι βιώσιμη η λύση, με βάση τα συμφωνηθέντα; Θα σταματήσει η Άγκυρα τις επεμβάσεις της στην κυπριακή ΑΟΖ; Η απάντηση είναι ένα σαφέστατο όχι. Συνομιλίες λοιπόν, όχι από εκεί που μείναμε, αλλά προς τα εκεί όπου πρέπει να πάμε. Με μια νέα πολιτική, με καθαρούς στόχους, που είναι:

Α) Διεθνής Διάσκεψη, με συμμετοχή των 5 μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας, της Κυπριακής Δημοκρατίας, των εγγυητριών δυνάμεων και της ΕΕ.

Β) Συμβουλευτική προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο, για να αποφανθεί για την τουρκική εισβολή-κατοχή, το επεμβατικό δικαίωμα, που σαφώς προσκρούει στον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ, τους έποικους και τις τουρκικές διεκδικήσεις επί της ΑΟΖ Κύπρου, Ελλάδος και τυχόν άλλων κρατών. Μόνο μετά την επίλυση των προβλημάτων αυτών και την αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων και των εποίκων, μπορούν να διεξαχθούν πραγματικές διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο κοινοτήτων.

Το ομόφωνο ψήφισμα ΓΣ3212/1.11.74, που υιοθετήθηκε και από το Συμβούλιο Ασφαλείας, με το ψήφισμα 365/13.12.74, αποτελεί στην προκειμένη περίπτωση, μια ισοσκελισμένη διαπραγματευτική βάση. Διαφορετικά, είτε το Κυπριακό και το πρόβλημα της ΑΟΖ θα επιλυθούν, με βάση τον συσχετισμό δυνάμεων, υπέρ της Τουρκίας, είτε θα διαιωνιστούν. Τη νέα διαδικασία, έχουν συμφέρον να υποστηρίξουν γειτονικά προς την Κύπρο κράτη αλλά και η ΕΕ, τόσο για την ενεργειακή της αυτάρκεια, όσο και για αποτροπή του ισλαμικού κινδύνου. Διότι από τυχόν φιλοτουρκική λύση του Κυπριακού, ο κίνδυνος θα είναι μόνιμος και πολύ μεγαλύτερος από ό,τι η μετανάστευση μερικών χιλιάδων Αφρικανών. Άλλωστε η στήριξη αυτή, είναι το έλασσον που δικαιούται η Κύπρος από την ΕΕ, με βάση τη ρήτρα αλληλεγγύης (άρθρο 42(7),της συνθήκης της ΕΕ. Όσοι λοιπόν νομίζουν ότι ο ρεαλισμός του Θουκυδίδη φθάνει μέχρι την παράδοση, να θυμούνται και το τραγικό τέλος των Μηλίων, όταν υπέκυψαν στις πιέσεις των Αθηναίων και συνθηκολόγησαν.

* Πρέσβης ε.τ.

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *