Τα διαβατήρια και η νέα Διακρατική Προσφυγή: Δεν είναι μόνο ένα απλό νομικό δικαίωμα η καταφυγή στο ΕΔΑΔ. Κύρια και παράλληλα αποτελεί το δόρυ, για κάθε περαιτέρω νόμιμη διεκδίκηση

Του ΑΝΔΡΕΑ Σ. ΑΓΓΕΛΙΔΗ

Η απόφαση για αφαίρεση των διαβατηρίων 14 Τουρκοκυπρίων αποτελούσε εκπλήρωση ενός καθήκοντος νομιμότητας που όφειλε το Κράτος, γιατί και οι 14 ως «αξιωματούχοι» του ψευδοκράτους αφ’ ενός αξιοποιούν τα διαβατήρια της Κυπριακής Δημοκρατίας και αφ’ ετέρου προβάλλουν αυτό που η Τουρκία υποστηρίζει, ότι «εξέλιπεν» η Κυπριακή Δημοκρατία και ως εκ τούτου προτείνουν λύση δύο κρατών. Κάθε τρίτος αντικειμενικός κριτής προφανέστατα πρέπει να διαπιστώσει την αντίφαση και να υποδείξει πιο έντονα στην Τουρκία και στους εδώ εγκάθετούς της, ότι δεν είναι αποδεκτή η λύση των δύο κρατών.

Οι τρεις διακρατικές υποθέσεις που δικαίωσαν την Κυπριακή Δημοκρατία από την αρμόδια τότε Επιτροπή του Συμβουλίου της Ευρώπης όπως και η τέταρτη που κρίθηκε τελικά από το Δικαστήριο (ΕΔΑΔ) ξεκαθάρισαν ότι υπάρχει και δικαιώνεται η Κυπριακή Δημοκρατία, που έχει υποστεί βάναυση και διαρκή καταπάτηση από πλευράς Τουρκίας των διασφαλίσεων που παρέχει η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Πέραν από την Κυπριακή Δημοκρατία και την καταδικασθείσα Τουρκία, στην κατεχόμενη Κύπρο υπάρχει μόνο, ένα μόρφωμα παράνομο, εγκάθετο της Τουρκίας.

Το Κράτος όφειλε επιτέλους να αντιδράσει στη σειρά των παράνομων ενεργειών της Τουρκίας. Αυτό έπρεπε να πράξει και με την τότε Τουρκανταρσία του 1963-64 ή με την ανακήρυξη του ψευδοκράτους. Επιτέλους, μ’ αφορμή τα νέα επεκτατικά της Τουρκίας σχέδια για την Αμμόχωστο, παρά τα ψηφίσματα του ΟΗΕ και το διεθνές δίκαιο, λήφθηκε τώρα έστω, η με δύο σκέλη δικαία αντίδραση μας για αφαίρεση των 14 διαβατηρίων και της καταχώρισης της νέας διακρατικής προσφυγής ειδικά για την Αμμόχωστο.

Η ανεκτικότητα και η στάση του καλού παιδιού με τις τόσες διαχρονικές υποχωρήσεις πρέπει να αποτελέσει οριστικά παρελθόν. Η διεθνής κοινή γνώμη υπέδειξε ήδη στην Τουρκία ότι συμπεριφέρεται αλαζονικά και αντίθετα στο διεθνές δίκαιο με όσα προώθησε και προωθεί στην Αμμόχωστο. Αυτή η ίδια διεθνής αντίληψη πρέπει να ενισχυθεί και από τη δική μας σαφή νόμιμη και δικαία διεκδίκηση σε κάθε επίπεδο. Έναντι ενός αποφασισμένου να παραμένει στην επιδίωξη λύσης δύο κρατών, η περί τούτου αντίδραση διεθνώς αλλά και κύρια από την ίδια την υπό κατοχή και εποικισμό Κυπριακή Δημοκρατία, είναι αναγκαία. Αυτή η πρόσθετη αντίδραση θα μπορέσει να υπενθυμίσει σε όλους ότι η Τουρκία μπορεί να μην αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά ήδη έχει ηττηθεί από το Κράτος αυτό (που δήθεν εξέλειπε) με βάση την ισότητα των δικονομικών δυνατοτήτων της κάθε πλευράς στην τέταρτη διακρατική προσφυγή και ήδη αντιμετωπίζει το σοβαρό ενδεχόμενο μιας νέας καταδίκης. Στο ΕΔΑΔ δεν έχει σημασία η υπεροχή σε στρατό και όπλα. ΄Όμως, ας μην αφήσουμε μόνο στα χαρτιά τις όσες επιτυχίες μας διασφάλισε η Τέταρτη Διακρατική. Ας επιμένουμε πρόσθετα και για την εφαρμογή της.

Ένα κυρίαρχο Κράτος οφείλει να αποδεικνύει ότι διεκδικεί για την χώρα και τους νόμιμους αυτής πολίτες ότι το δίκαιο, διεθνές και ευρωπαϊκό διασφαλίζουν. Από τη μελέτη του βιβλίου του αείμνηστου Προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου και μετέπειτα Δικαστή του ΕΔΑΔ Ανδρέα Ν. Λοίζου, προκύπτει ότι η διεκδικητική τότε έμπνευση, με τις διαδοχικές 4 διακρατικές προσφυγές απέδωσαν δικαίωση και ανέδειξε συγκεκριμένες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου, από την Τουρκία.

Το δίκαιο και η διεκδίκηση είναι πάντα ασπίδα προστασίας για τα μικρά κράτη, που απειλούνται από μεγάλο γείτονα. Δεν είναι μόνο ένα απλό νομικό δικαίωμα η καταφυγή στο ΕΔΑΔ. Κύρια και παράλληλα αποτελεί το δόρυ, για κάθε περαιτέρω νόμιμη διεκδίκηση.

*Δικηγόρος

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *