Τα μανιτάρια της υπανάπτυξης

ΣΚΙΤΣΟ Doros Evangelides

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Ένα είδος χλωρίδας αποτελεί από μόνο του στοιχείο περιβαλλοντικής εκπαίδευσης. Συχνό αντικείμενο μελέτης αφορά τους οικοτόπους των ειδών, ενδημικών και άλλων, που συνήθως περιγράφονται με γεωγραφικά χαρακτηριστικά συγκεκριμένων περιοχών.

  • Στην προκειμένη περίπτωση η περιγραφή της θέσης είναι δυνατή μόνο μέσω του «παγκόσμιου συστήματος στιγματοθέτησης» ή, GPS όπως λέμε στα… Ελληνικά!

Μπορεί να είναι μεμονωμένο το παράδειγμα, μπορεί να ξέφυγε τού κατά νόμο τεχνικού ελέγχου που δεν προβλέπει εξειδικευμένες μελέτες, αλλά το εύρημα χρειαζόταν μόνο μια στοιχειώδη παρατηρητικότητα. Για κάτι τέτοιο δόθηκε πολύς χρόνος –δεν φύτρωσε το προηγούμενο βράδυ ώστε να βγει το θέμα στις ειδήσεις, ωσάν να μην είχαμε τόσο πολλές να καλύψουν τον τηλεοπτικό χρόνο. Το θέμα δεν αφορά τη γραφικότητα του ευρήματος αλλά τα πιθανά άλλα κρυμμένα μυστικά…

  • Ένα ταξίδι με λεωφορείο, ακούγεται οικολογικό. Δεν επρόκειτο, πάντως, για μαθητική εκδρομή περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος. Ήταν μια συνηθισμένη μέρα και χρειάστηκε τον υπουργό Μεταφορών, έκτακτο κι απρόσμενο επιβάτη στο λεωφορείο μεταφοράς μαθητών, να εντοπίσει το εύρημα.

Η πρωτοτυπία αναφερόταν στους (συν)επιβάτες! Από ό,τι ξέρουμε δεν συμβαίνει συχνά να έχουμε… μερικά μανιτάρια και βρύα και λειχήνες να συνταξιδεύουν με μαθητές σε σχολικό λεωφορείο! Αυτό αποτελεί ένα σπάνιο φαινόμενο οικολογικού και άλλου ενδιαφέροντος!

Σε ένα από τα πρώτα δείγματα γραφής του, ο υπουργός έδειξε αποφασιστικότητα και προχώρησε στις αναγκαίες ενέργειες. Το πρόβλημα απαιτούσε άμεσο χειρισμό κι ανάληψη πρωτοβουλιών την ώρα, μάλιστα, που σε υπουργικά ή υπηρεσιακά εγχειρίδια δεν υπάρχει καθορισμένος τρόπος αντιμετώπισης τέτοιων απροόπτων. Στη φωτογραφία πάντως το λεωφορείο δεν φαινόταν παλιομοδίτικο, με τα κοκκινωπά κουρτινάκια του και τις μπλε εμπριμέ ταπετσαρίες των καθισμάτων…

  • Αναμφισβήτητα, ο εντοπισμός και η αντιμετώπιση τέτοιων προβλημάτων δεν εντάσσεται στον ρόλο ενός υπουργού, ανεξάρτητα αν η συγκεκριμένη αιφνιδιαστική, όπως περιγράφεται, εμπλοκή του αποδείχτηκε πολύ χρήσιμη. Τώρα, μετά το ρεζιλίκι, ας αναλάβουν ο καθένας τον ρόλο και τις ευθύνες του, με σεβασμό στο κοινό (και μάλιστα τους μαθητές) που καλούνται να υπηρετήσουν.

Είναι, πάντως, εντυπωσιακή η ιεράρχηση των προτεραιοτήτων σ΄αυτή τη χώρα των θαυμάτων. Για χρόνια τώρα συντηρήθηκε η επιχειρηματολογία για την αναγκαιότητα κατασκευής του υπερ-δρόμου Πάφου-Πόλης Χρυσοχούς, με εκατοντάδες εκατομμύρια (λεφτά υπάρχουν!) αλλά και με σημαντικό περιβαλλοντικό κόστος. Αυτό θεωρήθηκε σαν απαραίτητη προϋπόθεση ανάπτυξης του διαμερίσματος της Πόλης Χρυσοχούς.

Μιας ανάπτυξης που περιγράφεται μονοσήμαντα με την κατασκευή πολυάστερων ξενοδοχειακών συγκροτημάτων και πολυτελών επαύλεων, μαρίνων, γηπέδων γκολφ και λοιπών έργων βιτρίνας.

  • Οι πελάτες σε όλα αυτά σίγουρα δικαιούνται τη γρηγορότερη διακίνηση με τα πολυτελή τους οχήματα. Αυτοί δεν πηγαίνουνε με τα λεωφορεία της γραμμής. Αυτά είναι για τους άλλους –ποιος γνοιάζεται γι’ αυτούς– τους συνταξιούχους, τους μαθητές, κανονικά όμως και για πολλούς μετακινούμενους εργαζόμενους κι αρκετούς από τους επισκέπτες σε μια επαρχία που έχει πολλά περιθώρια ουσιαστικής ανάπτυξης. Αυτή, όμως, είναι η άλλη ανάπτυξη –είναι το ζωντάνεμα των κοινοτήτων, η αποκέντρωση των υπηρεσιών, η συγκράτηση των εναπομεινάντων κατοίκων τους μα και η επιστροφή όσων δεν αντέχουν πια τη Λεμεσό κι εκείνων που βλέπουν πως κι η Πάφος πάει να γίνει μια κανονική κι ακριβή «επαρχιακή μεγαλούπολη».

Η κατασκευή εξωπραγματικού υπερ-δρόμου συντηρεί το αίσθημα «ανέξοδης» άνεσης για τα ιδιωτικά αυτοκίνητα του ενός επιβάτη – οδηγού. Αντίθετα, η ουσιαστική και αποτελεσματική βελτίωση του υφιστάμενου δρόμου σε συσχετισμό και με τη λειτουργία ενός αξιοπρεπούς κι αξιόπιστου δικτύου Μέσων Μαζικής μεταφοράς, χωρίς μάλιστα παράξενους ταξιδιώτες –είδη χλωρίδας και πανίδας – θα συνέβαλλε εκεί (και αντίστοιχα και στις άλλες επαρχίες) στην εφαρμογή ενός ορθολογιστικού ενεργειακού προγράμματος στο πλαίσιο και των συμβατικών υποχρεώσεων απέναντι στην κλιματική αλλαγή.

  • Πάλι καλά που στις πεδιάδες δεν χιονίζει γιατί στα πιο «άτυχα» υψόμετρα τα παιδιά δεν μπορούν να πάνε στο σχολείο στην άλλη κοινότητα επειδή, πέραν από άλλες δυσκολίες, τα εκεί λεωφορεία δεν διαθέτουν αντιολισθητικές αλυσίδες. Όπως κι εκεί, πέρα στη Σκανδιναβία και πολλές περιοχές της Κεντρικής Ευρώπης, όπου τα παιδιά μένουν… αναλφάβητα!

Μακάρι οι επιβάτες των λεωφορείων να αναγνωρίζουν ποια από τα εποχούμενα μανιτάρια είναι δηλητηριώδη. Αυτό εκφεύγει των αρμοδιοτήτων του υπουργού Μεταφορών!

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *