Τα μυστικά των πύργων… Τώρα που επιβεβαιώθηκε το σκάνδαλο των χρυσών διαβατηρίων, ώρα είναι να πάμε στον επόμενο κρίκο της αλυσίδας!

Κυπριακό διαβατήριο. Φώτο Απόψεις

Toυ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Είναι αρκετοί οι μήνες που ασχολούμαστε με τα διαβατήρια και την περί αυτά παρανομία, τη διαπλοκή και τις παράπλευρες επιδόσεις. Η Ερευνητική Επιτροπή έφτασε σε συγκλονιστικές διαπιστώσεις για τη διαδικασία με την οποία πλείστοι περίεργοι και μη νομιμοποιούμενοι αιτητές επιβραβεύτηκαν με το Ευρω-κυπριακό διαβατήριο. Με βάση τα ευρήματα της Επιτροπής, η έρευνα και η αναζήτηση πρέπει τώρα να συνεχιστούν σε άλλο επίπεδο, το διοικητικό, τις εξουσιοδοτήσεις, τον έλεγχο, την επιβεβαίωση, την τελική έγκριση και όλα τα συναφή. Ακόμα κι αν επρόκειτο για μεμονωμένα λάθη εκτίμησης ή απουσίας τεκμηρίωσης ή αμέλειας στη διερεύνηση ασαφών στοιχείων ή λόγω του (γνωστού) δημοσιοϋπαλληλικού φόρτου εργασίας, ανεξήγητος παραμένει ο μη έγκαιρος εντοπισμός τους. Δεν άκουσαν, άραγε, εκεί στα εμπλεκόμενα τμήματα που ασχολούνται με θέματα κρατικής ασφάλειας αλλά και αξιοπιστίας, για τα συστήματα διαχείρισης ποιότητας; Δεν άκουσαν για τη διασφάλιση ποιότητας που είναι απαραίτητη, είτε πρόκειται για παραγωγή αγαθών, είτε πρόκειται για παροχή υπηρεσιών; Εκτός κι αν κάποιοι παρεξήγησαν τη βασική αρχή για ικανοποίηση του πελάτη (που, όμως, δεν έχει πάντα δίκαιο!), παραβιάζοντας την πρωταρχική υποχρέωση σεβασμού της νομοθεσίας. Φαίνεται ακόμα πως δεν έγινε αντιληπτό πως στην περίπτωση των δημόσιων υπηρεσιών, πελάτης δεν είναι μόνο ο αιτούμενος οτιδήποτε λογικό ή παράλογο, νόμιμο ή παράνομο. Πελάτης είναι και το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο που δεν είναι ανεπηρέαστο από τον χειρισμό του όποιου ατομικού αιτήματος.

Τελικά τα «λάθη» δεν ήταν μεμονωμένα, ούτε καν λάθη ήταν! Κι όμως ολόκληρη υπηρεσιακή ιεραρχία δεν κατάφερε να τα εντοπίσει και να τα προλάβει πριν εκδοθούν τα χρυσά (ή, επίχρυσα) διαβατήρια. Σε ένα κανονικό κράτος, αν ένας πλαστογραφήσει ένα διαβατήριο, διώκεται. Αν συλλογικά πλαστογραφηθεί μια ολόκληρη διαδικασία, τι γίνεται; Να σημειώσουμε πως εκείνο το μηχανιστικό φραστικό στις επιστολές κυβερνητικών τμημάτων, έχει τη σημασία του αφού, με την κατάλληλη προσαρμογή, κάπως έτσι θα ήταν:  «Έχω οδηγίες να αναφερθώ στο αίτημά σας για πολιτογράφηση και είμαι στην ευχάριστη θέση να σας πληροφορήσω πως τα καταφέρατε! Με τιμή (υπογραφή) για Προϊστάμενο/Γενικό Διευθυντή».  Επομένως οι ευθύνες δεν είναι μόνο σε ένα ή δυο υπαλλήλους (που έχουν υποχρέωση να αρνούνται οδηγίες για παράνομες ενέργειες) αλλά και (πολύ περισσότερο) εκείνοι που δίνουν τις οδηγίες…

Πέρα από την αναγκαία διερεύνηση για τα πιο πάνω, ενδιαφέρον έχει  να δούμε πώς αξιοποίησε ο κάθε «εκ μεταγγραφής νεοκύπριος» την επιτυχία του, ιδιαίτερα στην περίπτωση που το διαβατήριο «έπινε νερό» (μέχρι πνιγμού).  Άλλωστε οι αιτητές δεν το κάνουν για να υπηρετήσουν τα παιδιά τους στην Εθνική Φρουρά. Σε ποιους, λοιπόν, κατανέμεται η όλη προεργασία; Σε ποια γραφεία έμπειρων πια και εξειδικευμένων στη διαδικασία; Από πού αγόρασαν το κυπριακό σπιτικό τους – μια στέγη για τη βαρυχειμωνιά και το μακρύ μας καλοκαίρι, ένα ταπεινό οροφοδιαμέρισμα στον εικοστό ή τον τεσσαροκοστό όροφο ενός σεμνού πύργου, με θέα το βαθύ μπλε της Ανατολικής Μεσογείου ή το μισοφέγγαρο στον κατεχόμενο Πενταδάκτυλο: Αυτή την τελευταία ατραξιόν ούτε που τη φαντάστηκαν ποτέ… Ή, πάλι, μια  λιτή αγροικία, μεμονωμένη (να ‘ναι καλά η άλλη αποτυχημένη πολιτική), πιθανόν για παραγωγή οργανικών προϊόντων, με μια πισίνα για να δροσίζονται μετά τον ιδρώτα του μεροκάματου… Δεν μας φταίνει τώρα όλοι οι εμπλακέντες αλλά είναι θέμα κατανομής ρόλων και εξαγωγής στατιστικών συμπερασμάτων που δεν αποκλείεται να έχουν το δικό τους ενδιαφέρον και να συμβάλουν σε απαντήσεις γιατί και πώς περισσότερες από τις μισές περιπτώσεις που εξετάστηκαν από την Επιτροπή βρέθηκαν παράνομες και πονηρές…

Μπορεί η μελέτη να πάει και πιο πίσω. Πώς, αλήθεια, «διαπιστώθηκε» πριν μερικά χρόνια ότι αυτή η «this is Cyprus» χρειαζόταν επειγόντως πύργους και επαύλεις – κάθε πόλη και πύργοι, κάθε χωριό (μα και η ύπαιθρος) και έπαυλη. Και για μεν τις τελευταίες δεν χρειαζόταν τίποτε περισσότερο από τη μεμονωμένη κατοικία – πια παλιά θλιβερή ιστορία που τώρα επανέρχεται εισβάλλοντας ακόμα και στον Ακάμα, σε προστατευμένες περιοχές του Δικτύου Φύση 2000 και αλλού στην ύπαιθρο. Για τους πύργους «δεν προλάβαινε» αυτή η αγωνιζόμενη πολιτεία να κάνει στρατηγικές μελέτες επιπτώσεων στο περιβάλλον ούτε άλλες μελέτες για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις ούτε τεκμηρίωσε πού και πώς και πόσοι μπορούσαν να ανεγερθούν κι αν τελικά ήταν λογική η όποια χωροθέτηση κι αν υπήρχαν οι απαιτούμενες υποδομές. Κι όμως, ακόμα και χωρίς οτιδήποτε από όλα αυτά, βρέθηκαν «τυχαία» κάποιοι …γενναίοι (ή, απλώς, ενημερωμένοι) επενδυτές να διακινδυνεύσουν το κομπόδεμά τους και να ανέβουν ψηλά στα ουράνια. Το δημόσιο συμφέρον γενικότερα μα και το συμφέρον των περιοίκων στην κάθε περίπτωση, καταπατήθηκαν βάναυσα κι απρόσμενα. Καλή τύχη, λοιπόν και συγκυρία αγαθή το ΄φεραν να συμπέσει το επενδυτικό δαιμόνιο με την εμπορευματοποίηση της ευρωπαϊκής ιδιότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας!

Για αλλού ξεκινήσαμε πριν δεκαεφτά χρόνια, γιορτάζοντας την ένταξη στην ευρωπαϊκή οικογένεια… Τώρα βρεθήκαμε, όχι μόνο ανυπεράσπιστοι, ακόμα κι από τους ευρω-συγγενείς μας μπροστά στον κατοχικό γείτονα αλλά και σημαδεμένοι σαν ένα από τα πιο ατίθασα παιδιά της οικογένειας…

ktsimillis@cytanet.com.cy

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *