Ταξιδεύοντας στο ’60

File Photo: Πόντιουμ της Κυπριακής Δημοκρατίας Φωτογραφία ΚΥΠΕ

Της ΧΡΥΣΤΑΛΛΑΣ ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Είναι αμήχανο, άβολο, ίσως και καταστροφικό, να επιστρέφεις από διακοπές και να προσπαθείς να πάρεις το νήμα από εκεί που το άφησες. Παρ’ όλο που τίποτα δεν συνέβη ώστε να δικαιολογείται αισιοδοξία, θέλεις να παρατείνεις όσο πιο πολύ γίνεται την όποια θετικότητα κατάφερες να ενσωματώσεις. Να ακούς κάτι για Σύνταγμα του ’60 και να το εκλαμβάνεις σαν ανέκδοτο. Να ακούς για αναβολή των δημοτικών εκλογών ώστε να επιτευχθεί -τάχα- μεταρρύθμιση και πιο πολύ να σε απασχολεί η θερμοκρασία του νερού της θάλασσας. Πράγμα που όντως είναι πιο σοβαρό από όλα τα άλλα, απ’ ότι λένε οι επιστήμονες, αφού είναι αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής και ναι μεν το απολαμβάνουμε αυτή την στιγμή, αλλά δεν είναι καλό σημάδι.

Ο Μάνθος Σανταμούρης, καθηγητής Φυσικής Ενέργειας σε πανεπιστήμιο της Αυστραλίας λέει σε συνέντευξη του στη Lifo πως από τις χώρες της νοτιοανατολικής Μεσόγειου που επλήγησαν πιο πολύ από την κλιματική μεταβολή είναι η Κύπρος. «Το κλίμα στην Κύπρο έχει αλλάξει δραματικά. Είναι δύσκολο να το δει κανείς, αλλά, παραδείγματος χάρη, στη διάρκεια του καλοκαιριού έχει πολύ ψηλότερη θερμοκρασία, πολύ περισσότερη υγρασία και πολύ περισσότερη μεταφορά σκόνη από την Αφρική∙ στην πραγματικότητα έχει γίνει μια καθαρά υποτροπική περιοχή». Όσο για την αύξηση στη θερμοκρασία του νερού των θαλασσών προειδοποιεί για ανεμοστρόβιλους. «Ήταν πρωτόγνωρο ως φαινόμενο στη Μεσόγειο, αλλά αρχίζει να γίνεται πολύ σημαντικό γιατί τροφοδοτείται αέρας με ενέργεια από τη θάλασσα». Συν άλλα καταστροφικά φαινόμενα, όπως ξηρασία, έντονους και παρατεταμένους καύσωνες, ερημοποίηση, πλημμύρες… αλλά είπαμε να είμαστε αισιόδοξοι.

Ένα από τα καλά (;), λοιπόν, που προέκυψαν από την πανδημία είναι η παραμονή μας στην Κύπρο. Όχι για να αναφωνήσουμε στο τέλος των διακοπών πως «σαν την Κύπρο εν έσιει», αλλά για να επαναβεβαιώσουμε πως υπάρχει και μια άλλη Κύπρος πέραν από αυτήν που είδαν οι ρεπόρτερ του Al Jazeera και από αυτήν που συνηθίσαμε να βλέπουμε οι διαμένοντες στις πόλεις. Οι άνθρωποι του τόπου δεν είναι (μόνο) αυτοί που παρελαύνουν στις ειδήσεις καθημερινά. Μπορεί να μοιάζει με την ανακάλυψη της τασιηνόπιττας αλλά δεν είναι τόσο κακό, όσο ενδεχομένως εκλαμβάνεται, από καιρού εις καιρό να επιβεβαιώνουμε την αγάπη για τον τόπο μας. Ίσως έτσι καταφέρουμε να τον σώσουμε, παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις.

Οι ομορφιές της Κύπρου δεν είναι οι πύργοι της. Τέτοιους έχουν και στη Σαγκάη και στο Ντουμπάι και στο Λονδίνο και σε όλες σχεδόν τις μεγαλουπόλεις του κόσμου. Οι ομορφιές της Κύπρου είναι ότι καταφέρνει ακόμα να διασώζεται. Κι αφού θα επιστρέψουμε στο ’60, ας συνδυάσουμε το ταξίδι στο παρελθόν με το μέλλον.

chrystalla@phileleftheros.com

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *