Τελευταίος αποχαιρετισμός στη μάνα και γιαγιά Μαρίτσα με μια υπόσχεση: Θα γυρίσουμε πίσω

Από την κηδεία των οστών της Μαρίτσας Αποστολίδου Ευτυχίου, που δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από τους Τούρκους κατακτητές στο Νέο Χωρίο Κυθραίας στις 14 Αυγούστου 1974. Η κηδεία τελέστηκε το Σάββατο 19.5.2018

Του Χριστόφορου Πισσαρίδη*

Γιαγιά  μου,
Για  εμάς τα  εγγόνια  σου,  αυτά  που  σε  γνωρίσαμε,  κι  αυτά  που  δεν  σε  γνώρισαν  επειδή  γεννήθηκαν  στη  προσφυγιά,  η  σημερινή  τελετή  δεν  είναι  μια  τυπική  διαδικασία.  Δεν  είναι  μόνο  το  τελευταίο  αντίο.

Είναι  για  αυτούς  που  σε  γνωρίσαμε,  μια  μέρα  αναπόλησης  των  ξέγνοιαστων  παιδικών  μας  χρόνων  στο  χωριό  μας,  τον  τόπο  που  γεννηθήκαμε  και  μεγαλώσαμε.  Για  αυτούς  που  δεν  σε  γνώρισαν,  είναι  μέρα  ενθύμησης  για όλα αυτά  που  άκουσαν  για σένα από  τα  παιδιά  και  τα  εγγόνια  σου. 

Είναι,  όμως,  για  όλους  μας  μέρα  θλίψης,  πόνου  και  πίκρας,  γιατί  όλοι  ξέρουμε  με ποιο τρόπο   «έφυγες» και  πόσο  πολύ  πρέπει  να  πόνεσες.  Ξέρουμε  ότι άδικα σου αφαίρεσαν τα χρόνια της ξεκούρασης που  έρχονταν, τα χρόνια που τα παιδιά σου και  τα  εγγόνια  σου  θα σου επέστρεφαν πίσω  όλα αυτά που τους έδινες μια ζωή: Την αγάπη, την φροντίδα  και  την θαλπωρή της οικογενειακής αγκαλιάς. Γιατί όλοι  ξέρουμε ότι εκτελέστηκες εν ψυχρώ, στη μέση του δρόμου, από τους Τούρκους. Γιατί  όλοι το ξέρουμε πολύ καλά  πόσο  πολύ  πόνεσε  και  ο  παππούς,  ο  Ευτυχής σου, όταν  εξαναγκάστηκε  να  σας  θάψει  με  τα  ίδια  του  τα χέρια,  εσένα  και  τους  άλλους δολοφονηθέντες γείτονες  μας.

Μπορεί άραγε να μετρηθεί αυτή η μεγάλη αδικία; Μια  μάνα  που αφιέρωσε όλη της την ζωή να μεγαλώσει 6 παιδιά  και που  ευτύχισε  να  μεγαλώσει  και  μερικά  από  τα  εγγόνια  της, που την χαρακτήριζε η ευγένεια, η καλοσύνη, η εργατικότητα και αυτή η αυθεντική γενναιοδωρία, να της αφαιρείται η ζωή με τόση σκληρότητα; Μετριέται! Την μετρούσε ο Ευτυχής σου στην προσφυγιά, στα τελευταία του, όταν μονολογούσε «εγιω έχω 6 να με σάζουν».  Γιατί ήξερε μέσα στον πόνο του πόσο άδικα και απάνθρωπα έφυγες. Γιατί ήξερε, πως περισσότερο εσύ δικαιούσουν την φροντίδα των παιδιών σου, στα υστερινά σου, να πάρεις πίσω λίγα από αυτά που έδωσες με την  ανιδιοτελή σου αγάπη.  Γιατί ήξερε.

Είναι γιαγιά μου η σημερινή μέρα για όλους  μας,  παιδιά  και  εγγόνια,  αλλά  κυρίως  για  τα  δισέγγονα  σου,  μέρα  υπόσχεσης,  ότι  δεν  θα  σε  ξεχάσουμε  ποτέ,  και όσο ζούμε  θα  προσμένουμε  την  μέρα  που  θα  σας  μνημονεύσουμε   στην  εκκλησία  του  χωριού  μας, στην γειτονιά μας,  στον  Άγιο  Χαράλαμπο,  στο  Νέο  Χωρίο  Κυθραίας.

Γιατί  η  συνείδηση   μας  δεν  μας  αφήνει  να  ησυχάσουμε.  Δεν  μας  αφήνει  να ξεχάσουμε,  και  μας  εντέλλει , να  γυρίσουμε  πίσω,  για  να  νοιώσουμε  για  χάρη  σου,  έστω και  λίγο  από  τον  πόνο  σου,  και  εκεί  να  σας  μνημονεύσουμε.

Είμαι  σίγουρος γιαγιά μου, ότι  την  δική  σου  ιστορία,  τη  δική  σας  ιστορία,  εσένα  και  του  παππού  Ευτυχή,  θα  έμαθε  ο  εθνικός μας ποιητής   και  έγραψε :-

«Χρόνια σκλαβκιές ατελείωτες
Τον πάτσον τζιαι τον κλώτσον τους
Εμείς τζιαμαί, ελιές τζιαι τερατσιές πάνω στον ρότσον τους»
Αιωνία  σου  η  μνήμη  γιαγιά  μου  δεν  θα  σε  ξεχάσουμε  ποτέ.

Θα ήθελα επίσης, εκ μέρους όλης της οικογένειας να εκφράσω τις θερμές μας ευχαριστίες στην Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων για το δύσκολο έργο που ανέλαβαν και έφεραν επάξια εις πέρας, που με επαγγελματισμό  και παράλληλα ανθρώπινη προσέγγιση μας βοήθησαν σ’ αυτές τις ιδιαίτερα δύσκολες για μας στιγμές.

*Επικήδειος λόγος στην κηδεία των οστών της Μαρίτσας Αποστολίδου Ευτυχίου, που δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από τους Τούρκους κατακτητές στο Νέο Χωρίο Κυθραίας στις 14 Αυγούστου 1974. Η κηδεία τελέστηκε το Σάββατο 19.5.2018

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *