Τελικά δεν κέρδισαν όλοι στις εκλογές: Η αντιστροφή ρόλων και ο …”θρίαμβος” του ΣΥΡΙΖΑ!

Ο τέως πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας (Κ) αποχωρεί από το Μέγαρο Μαξίμου, υπό το βλέμμα του νέου πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη (Α), αμέσως μετά την τελετής παράδοσης παραλαβής στο Μέγαρο Μάξιμου, Δευτέρα 8 Ιουλίου 2019. ΑΠΕ ΜΠΕ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΛΕΣΙΔΗΣ

Του ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ

Για να τα ξαναπάρουμε από την αρχή, καθώς κάποιοι είτε δεν θέλουν να δεχθούν την πραγματικότητα ή ακομη χειρότερα θέλουν να την διαστρεβλώσουν.

  • Στις 7 Ιουλιου είχαμε εκλογές. Εθνικές εκλογές. Και αυτός που ψήφισε, στις εκλογές (που δεν είναι για να στείλεις ψήφο διαμαρτυρίας όπως μας τσαμπούναγαν όλοι μαζί στις ευρωεκλογές) το εκανε για να εκλέξει αυτόν που θα μας κυβερνήσει. Συνεπώς, και αυτο δεν νομίζω ότι το αμφισβητεί κανείς, ο ελληνικός λαός παρά την μαύρη προπαγάνδα, άκουσε και τους μεν και τους δε, είδε ή πάντως άκουσε κάποια προγράμματα και αποφάσισε ποιος θα τον κυβερνήσει.

Και επέλεξε να το κάνει με τον πιο ηχηρό και απίθανο τρόπο για τέτοιες εποχές, δίνοντας αυτοδυναμία. Επομένως ξέρουμε τον πρώτο και δεδομένο νικητή, που δεν είναι άλλος από την Νέα Δημοκρατία και τον Κυριακό Μητσοτάκη, που ακόμη κι όσοι τον έβλεπαν με μισό μάτι παραδέχθηκαν ότι η νίκη είχε την προσωπική του σφραγίδα.

  • Νικητής ηταν και ο Γιάνης Βαρουφακης, που παρά τα όσα προκάλεσε στην χώρα είχε το θράσος και την άγνοια κινδύνου, να εκτεθεί στην λαϊκή ψήφο και βρίσκοντας εύκολο θύμα τον Αλέξη Τσιπρα του φορτώνει όλα τα κακά που συνέβησαν στην χώρα το 2015, με το απλό και αναπόδεικτο επιχείρημα, ότι εάν δεν είχε κάνει την κολοτουμπα στην Καγκελάριο Μερκελ, όλα θα ήταν διαφορετικά.

Ο κ. Βαρουφάκης μπήκε στην Βουλή, συνεπώς είναι νικητής. Νικητής είναι και ο άλλος μυαλοπωλης, ο Κυριάκος Βελόπουλος, που βρέθηκε από το να πουλάει μαϊμού επιστολές του Ιησού και την παγκόσμια πατέντα ανακούφισης πόνου του γνωστού …«Τελοπόν» (τελειώνει ο πόνος η επιστημονική ονομασία του χαπιού), θα μας εκπροσωπεί με καμια δεκαριά βουλευτές στο επόμενο κοινοβούλιο.

Το ΚΚΕ είναι νικητής καθως όπως άκουσα έχασε μόνο 2.092 ψήφους από τις προηγούμενες εκλογές, οπότε η απώλεια δικαιολογείται μια και για κάθε ψηφοφόρο που πεθαίνει, δεν υπάρχει πρόβλεψη αναπλήρωσης. Βλέπετε και οι σύντροφοι δεν …γεννούν τόσο συχνά τελευταία. Και εχουμε και εκείνους που νομίζουν ότι κέρδισαν. Την κ. Γεννηματά και τον κ. Τσιπρα.

Η κ. Γεννηματά προφανως είναι ικανοποιημένη που το πρώην ΠΑΣΟΚ έχει πήχη το 7,5% των ευρωεκλογών και το πέρασε με επιτυχία κατά σχεδόν μισή μονάδα και απέφυγε το δίλημμα «ΝΔ ή ακυβερνησία» και προς το παρόν απέφυγε να βρεθεί το ΚΙΝΑΛ μεζεδάκι στο τραπεζι της Σοσιαλδημοκρατικής στροφής που θελει να κάνει ο κ. Τσίπρας. Είναι όμως προφανές ότι το ΚΙΝΑΛ με τέτοια στόχευση και τέτοιες επιδόσεις θα έχει την τύχη μαλλον της ΕΚΝΔ (Ενωση Κέντρου Νέες Δυνάμεις)…

  • Ο κ. Τσίπρας ο οποίος έφυγε από το Μαξίμου (διαψεύδοντας όσους πίστευαν ότι ποτέ δεν θα το εκανε αυτό) λιγο-πολύ στην δημόσια συζητηση αναδεικνύεται σε …νικητή της βραδιάς της 7ης Ιουλιου.

Αίσθηση που έγινε εντονότερη γιατι μετρήθηκε με βαση τα …exit polls που εδιναν διαφορα 12 και 13 μοναδες, ενώ τελικά ήταν μόνο …8,5%. Και ακούσαμε ότι δεν έχασε και πολύ ο κ. Τσίπρας από το 2015. Και εκεί αρχιζει το μπέρδεμα. Το 31,5% είναι προφανώς ένα σημαντικό ποσοστό για μια δυνατή Αντιπολίτευση, αλλά παντως σε καμιά περίπτωση το αποτέλεσμα της Κυριακής δεν συνιστά απόδειξη της διαμόρφωσης μιας μεγάλής παράταξής.

  • Η τακτική του κ. Τσίπρα- να τονώσει το αντιδεξιό σύνδρομο, ξεχνώντας σε ποιον οφείλει ότι εγινε πρωθυπουργός και με ποιον συγκυβέρνησε και ποιες πολιτικές εφάρμοσε-, απέδωσε γιατι συγκράτησε ένα μέρος των ψηφοφόρων που επιμένουν στις παραδοσιακές ιδεολογικές τεχνητές διαχωριστικές γραμμές.

Γιατι φθάσαμε στην Ελλάδα, ο εκσυγχρονισμός και η μεταρρύθμιση που θα έπρεπε να είναι προνόμιο της κεντροαριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας, να εναποτίθεται στα χέρια του κομματικού φορέα της «Δεξιάς» και ο βαθύτερος συντηρητισμός είτε αφορά στο αίτημα του να μην αλλάξει τίποτε, είτε εξαντλείται στον διορισμό στο Δημόσιο με την αναπαραγωγή της πιο μεγάλης πληγής, του πελατειακού κράτους, με τα επιδόματα που συνιστούν όχι κοινωνική πολιτική αλλα την πιο προσβλητική και βάναυση εξαγορά ψήφων, να μετατρέπεται ξαφνικά σε ιδεολογική πλατφόρμα της «αριστεράς» που επενδύοντας σε όλα αυτά νομιζει ότι θα μετεξελιχθεί σε ένα γνήσιο ΝεοΠΑΣΟΚ.

Το ποσοστό που συγκέντρωσε ο ΣΥΡΙΖΑ ηταν προϊόν της προσπάθειας εκβιασμού των πολιτών που εξουθενωμένοι από την κριση βρίσκουν εύκολα αποκούμπι στα παχιά λόγια και σε κανένα επιδοματάκι. Ήταν προϊόν του εκφοβισμού των πολιτών ότι αν έρθει ο Μητσοτάκης από το Χάρβαρντ θα απολύσει και θα κοψει τα επιδόματα. Και γι αυτό ίσως εξηγείται και η ισχύς του ΣΥΡΙΖΑ σε λεγόμενες «Λαϊκές» γειτονιές της Αθήνας.

  • Η διαμόρφωση του νέου μετώπου που επιθυμεί ο κ. Τσίπρας δεν μπορεί να στηριχθεί ούτε στο ψέμα ούτε στον φόβο ούτε σε εκβιασμούς. Και έχει την ευκαιρία φυσικά να το κάνει. Μένει να αποδειχθεί εάν θα μπορέσει να το κάνει. Και φυσικά εξαρτάται και από το πόσο αποδοτική θα είναι η κυβέρνηση της ΝΔ.

Γιατι εάν σταδιακά ολο και λιγότεροι εχουν ανάγκη το φιλοδώρημα -επίδομα για να ζήσουν, εάν οι νέοι βρίσκουν ολο και πιο εύκολα δουλειά στην χώρα τους, εάν η Παιδεία μπορεί να είναι το αποκούμπι της κάθε ελληνικής οικογένειας για το μέλλον των παιδιών της, εάν η ασφάλεια ξαναγυρίσει στην καθημερινότητα μας, δεν θα αρκεί ουτε ο φόβος ούτε η σπέκουλα για να κανει το 31,5%, κανονικη παράταξη.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *