Θα σας πιάσει από τον λαιμό σμίγοντας με τους ανέμους

Turkish-backed Free Syrian Army soldiers celebrate after capturing the city of Afrin from Kurdish Popular Protection Units (YPG) forces, northern Syria, 18 March 2018. Turkish President Recep Tayyip Erdogan on 18 March said the Turkish military and allied Syrian militias of the Free Syrian Army had taken complete control of the city of Afrin, the capital of the Kurdish enclave of the same name in northwest Syria. EPA/AREF TAMMAWI

Του ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ

Όταν κάθισα στο γραφείο για να γράψω, εμφανίστηκε μπροστά μου ένα βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το παρακολούθησα και πάγωσα με τον κόσμο μου. Στη Συρία.

  • Στο Χαλέπι. Οκτώ νεκρά παιδιά. Ξαπλωμένα φαρδιά πλατιά. Κείτονται πλάι-πλάι. Οι μανάδες τους και τα αδέλφια τους είναι ράκος. Πηγαινοέρχονται πέρα-δώθε με πονεμένες κραυγές. Οκτώ ματωμένες παιδικές σοροί. Τυλιγμένες με κουβέρτες. Ποιος τα σκότωσε; Οι Τούρκοι πυροβολητές που βρίσκονται στο Αφρίν. Αφρίν. Α ρε Αφρίν. Και τι δεν μου θυμίζει. Κατακτήθηκε πέρσι από την Τουρκία.

Ο ντόπιος πληθυσμός εκδιώχθηκε απ’ εκεί. Οι ελιές του λεηλατήθηκαν. Μαζεύτηκαν εκείνες οι ελιές απ’ εκεί και πωλήθηκαν στον κόσμο. Φάγαμε και εμείς εδώ! Άτυχες ελιές που μεταφέρθηκαν από το ένα κατεχόμενο έδαφος στο άλλο κατεχόμενο έδαφος. Και εμείς. Οι κακόμοιροι όμηροι. Φάγαμε και εκείνες τις ελιές, όπως τρώμε τα ψάρια που καταβροχθίζουν τα νεκρά παιδιά στις θάλασσες. Όμως, ελιές έρχονται στο μυαλό κάποιου ανάμεσα σε τόσο αίμα, τόσα πτώματα και τόσα ερείπια; Οι κατακτητές παίρνουν ό,τι βρουν.

Αν βρουν πετρέλαιο, το πετρέλαιο. Αν βρουν αέριο, το αέριο. Αν βρουν ελιές, τις ελιές. Ουφ, δεν αντέχεται αυτό το βίντεο. Πρέπει να δείτε πώς αγκαλιάζει το νεκρό της παιδί μια μάνα, η οποία ξεφεύγει από τα χέρια εκείνων που την παρηγορούν και τρέχει προς τις μικρές σορούς. Πώς το αγκαλιάζει. Πώς φιλάει το ματωμένο του πρόσωπο. Το παιδί είναι νεκρό. Ανάμεσα στα χέρια της μάνας του, το κεφάλι του είναι πότε από τη μια και πότε από την άλλη. Πυρά πυροβολικού από το Αφρίν προς το Χαλέπι τού έκοψαν το νήμα της ζωής του.

  • Και σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Μα έμειναν δικαιώματα; Έμεινε δίκαιο σε τούτο τον κόσμο; Τι χρυσοποίκιλτα μηνύματα έχετε, μην σας ματιάσω. Τα πετάω όλα στα σκουπίδια. Μήπως δεν ήσασταν εσείς που διαβάζατε προσευχές κατάκτησης στα τζαμιά την ώρα που αυτή η πόλη συνθλιβόταν κάτω από τις μπότες ξένων στρατιωτών; Δεν ήσασταν εσείς που ευχόσασταν νίκη στους εισβολείς στρατιώτες, που αποκαλούσατε τους νεκρούς τους πεσόντες και τους θρηνούσατε; Που μαζέψατε χρήματα, τρόφιμα και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο και τους τα στείλατε; Τώρα με ποια μούτρα αναφέρεστε σε ανθρώπινα δικαιώματα; Τι άλλο σκέφτεστε εσείς εκτός από τον θησαυρό που αποκτήσατε χάρη στην κολακεία σας; Τι σχέση έχετε εσείς με τα ανθρώπινα δικαιώματα;

Λέω Αφρίν, λέω και εισβολή. «Θα σε σκοτώσουν», μου λέει. Εκείνος ακόμα λέει «μας έσωσαν». «Σκέψου την περίοδο πριν το 1974», λέει. Τι υπήρχε πριν το 1974, λέει; Όλοι έφευγαν από το νησί. «Μήπως τώρα δεν φεύγουν;» ρωτώ. Τώρα είναι πολύ χειρότερα. Όλοι φεύγουν. Όσοι έμειναν φεύγουν, όσοι φύγουν δεν επιστρέφουν! «Εγώ δεν ζω, δεν μπορώ να ζήσω κάτω από μια διοίκηση φασιστών και συνεργατών», λέω. «Θα σε σκοτώσουν. Αυτό θες;» μου λέει. Ποιος θα με σκοτώσει; Δεν τον ρώτησα καν. Γνωρίζω τους δήμιούς μου. Τους γνώριζε και ο Χραντ Ντινκ. Και ο Κουτλού Ανταλί. Ζουν ανάμεσά μας, όπως όλοι. Πηγαίνουν στην αγορά, κάνουν πικνίκ, ανάβουν μαγκάλια, παίζουν τάβλι στα καφέ. Και ίσως να σμίγουν ανάμεσά μας στα συλλαλητήρια για την ειρήνη και να φωνάζουν συνθήματα. Είδαμε και κάποιους που νιώθουν περήφανοι ανακοινώνοντας πόσους Ελληνοκύπριους αιχμάλωτους σκότωσαν.

Θα περάσετε στην ιστορία ως ένα θαυμαστικό. Μια κοινωνία που από τη μια ζει υπό κατοχή και από την άλλη χειροκροτεί μιαν άλλη κατοχή. Σας διανέμουν τα εδάφη και τις περιουσίες που πήραν με την ξιφολόγχη. Και μπορείτε να νιώθετε ευτυχία με αυτή την κλεψιά. Είστε Τούρκοι, αλλά δεν μπορέσατε να μάθετε να είστε πρώτα άνθρωποι. Δεν είδα μέχρι σήμερα να νιώθετε έστω και ελάχιστη ντροπή για τις βαρβαρότητες που διέπραξε το έθνος σας. Παρά ταύτα, κάνετε λόγο όχι μόνο για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά και για την ειρήνη!

Τι σχέση έχετε εσείς με την ειρήνη; Από πότε έγιναν ειρηνόφιλοι όσοι λένε «τα πήραμε με αίμα, δεν τα δίνουμε στο τραπέζι»; Δεν νιώθετε καθόλου άσχημα να εκθειάζετε έναν δικτάτορα που δεν χορταίνει τον πόλεμο. Δεν ντρέπεστε ακόμα και να κάθεστε και να σηκώνεστε με ένα του νεύμα. Δεν είστε καν ένα ερωτηματικό, είστε μόνο ένα θαυμαστικό! Δεν διαφέρετε σε τίποτα απολύτως από ένα θαυμαστικό που τοποθετείται στο τέλος της φράσης «ζήτω ο φασισμός».
Οκτώ νεκρά παιδιά στο Χαλέπι. Οκτώ μικρές ματωμένες σοροί.

Είναι χιλιάδες ουσιαστικά. Οι ψυχές τους θα τριγυρίζουν ανάμεσά μας. Το βράδυ θα κελαηδήσει ένα αηδόνι, την αυγή θα ανθίσει ένα τριαντάφυλλο στα μικρά μνήματα. Θα σας πιάσει από τον λαιμό… Σμίγοντας με τους ανέμους…

ΠΗΓΗ: Αφρίκα, Πολίτης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *