Τι κι αν η μπάλα περάσει τον φράκτη;

Tου ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

H προσπάθεια ανάδειξης του λεγόμενου εμπάργκο στον αθλητισμό των κατεχομένων έχει αποτελέσει τα τελευταία χρόνια μια κύρια αιχμή του κατοχικού καθεστώτος στην προβολή του θέματος σαν «καταπάτησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Καλά, από καταπάτηση δικαιωμάτων έχουμε πληθώρα παραδειγμάτων στην Κύπρο, στο ατομικό και το κοινοτικό επίπεδο στον μισό σχεδόν αιώνα της Β΄ Τουρκοκρατίας… Η ιδιαίτερη προσπάθεια του ψευδοκράτους στα θέματα αθλητισμού συνδυάζεται με την υποτιθέμενη αθωότητα της συγκεκριμένης επιχειρηματολογίας με  παραπομπή στα αθλούμενα νιάτα στην κατεχόμενη Κύπρο. Πλην όμως, δεν χρειάζεται ιδιαίτερη γνώση και πολιτικό κριτήριο για να γίνει αντιληπτό πως η συμμετοχή σε αγώνες, επίσημους ή φιλικούς, στο ποδόσφαιρο μα και στα άλλα αθλήματα, παραπέμπει σε μια κρατική δομή αναγνωρισμένη και ένταξη των αθλούμενων σε αντίστοιχες εθνικές ομοσπονδίες που είναι κι αυτές αναγνωρισμένες και εγκεκριμένα μέλη διεθνών ομοσπονδιών.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα στον τουρκοκυπριακό τύπο (βλ. επισκόπηση από το ΓΤΠ ημερ.18.10.2022), τα Ηνωμένα Έθνη «παραχώρησαν» (καλά, δικό τους ήταν;) τμήμα της νεκρής ζώνης για «ζωντάνεμα» του πάλαι ποτέ γηπέδου της Τσετίν Καγιά (στην τάφρο απέναντι από το Λήδρα Πάλας). Συμβατική η αναφορά σε ιδιοκτησία οποιουδήποτε μέρους της Τάφρου, ακόμα και στις περιπτώσεις μακράς χρήσης του από κάποιους – δεν νομιμοποιείται η χρησικτησία! Η Τάφρος αποτελεί Αρχαίο Μνημείο Πίνακα Α’ και σύμφωνα με τη νομοθεσία την ευθύνη του την έχει το Τμήμα Αρχαιοτήτων. Εκτός κι αν κάποιοι έσπευσαν να θεωρήσουν αρμόδια τη δικοινοτική Τεχνική Επιτροπή για την Πολιτιστική Κληρονομιά. Όπως φαίνεται, πρόκειται για μια αυθαίρετη πρωτοβουλία κάποιων τεχνοκρατών του διεθνούς οργανισμού που έχει πολλές πτυχές: Για τους παλιότερους που πρόλαβαν τη συμμετοχή της συγκεκριμένης τουρκοκυπριακής ομάδας στο πρωτάθλημα της ΚΟΠ, σίγουρα ενεργοποιεί αναμνήσεις συδυασμένες με τη δικαίωση του ονόματός της (Σκληρός Βράχος) μια και ο ρόλος της ήταν πρωταγωνιστικός, μέχρι την αποχώρησή της το 1955. Πρωτάθλημα (1951), Κύπελλο (1952, 1954), Ασπίδα Πάκκου (1951, 1952, 1954).

Για τους νεότερους και αρκετούς άλλους πολίτες που συμμετέχουν σε δικοινοτικές εκδηλώσεις σηματοδοτεί τη διαφαινόμενη απώλεια του χώρου.  Πέρα όμως από αυτά τα συναισθηματικά, το κύριο ερώτημα που θα πρέπει να απαντηθεί από τους αξιωματούχους του ΟΗΕ είναι πώς προχώρησαν στη συγκεκριμένη ενέργεια χωρίς (όπως φάνηκε) οποιαδήποτε συνεννόηση με την Κυπριακή Δημοκρατία την ώρα που, για σαρανταοκτώ χρόνια, δεν κατάφεραν να διασφαλίσουν μια πολύ φυσιολογική δραστηριότητα σε περιοχές της νεκρής ζώνης και συγκεκριμένα τις αγροτικές ασχολίες (και το μεροκάματο) Κυπρίων αγροτών. Κι ενώ ήταν τόσο «δύσκολο» να ικανοποιηθεί ένα ανθρώπινο αίτημα μερικών δεκάδων γεωργών, ο επιλεκτικά ευαίσθητος Γενικός Γραμματέας του διεθνούς οργανισμού το περιέλαβε στην τελευταία του Έκθεση για την παράταση της θητείας της ειρηνευτικής δύναμης παρουσιάζοντας μάλιστα την «επιμονή» τους να καλλιεργούν τη γη τους σαν στοιχείο που θέτει σε κίνδυνο την ειρήνη στο νησί! Ένα άλλο στοιχείο σ΄αυτή την εξέλιξη είναι πως η προσπάθεια επισκευής κι αναβάθμισης του γηπέδου σε επίπεδο πιστοποίησης FIFA Quality θα γίνει με δαπάνες της Τουρκίας στο πλαίσιο του «πρωτοκόλλου συνεργασίας» Τουρκίας και κατεχομένων, πιο σωστά του πρωτοκόλλου υποδούλωσης, όπως χαρακτηρίστηκε από τους ίδιους τους Τουρκοκύπριους. Και βέβαια τα πράγματα δεν θα μείνουν εδώ. Στις 6 Οκτωβρίου δημοσιεύτηκε πως το κατοχικό καθεστώς απειλεί να εκδιώξει τα Ηνωμένα Έθνη από την κλεμμένη (να μη το ξεχνάμε) γη αν δεν συγκατανεύσουν να υπογράψουν χωριστή συμφωνία μαζί τους κι αυτό στη συστηματική προσπάθεια στήριξης της ψευδαίσθησης περί δυο κρατών. Ο ένας μήνας προθεσμίας λήγει την πρώτη βδομάδα του Νιόβρη…

Από πού, άραγε, έχουν αντλήσει αυτή την αρμοδιότητα τα Ηνωμένα Έθνη; Από ποιο ψήφισμα του διεθνούς οργανισμού και με ποια συνεννόηση; Ευχόμαστε να μην μάς προκύψει πως είχαν μια έστω και άτυπη ενθάρρυνση που, σαν τέτοια,  δύσκολα θα αποκαλυφθεί από πού εκπηγάζει!

Σύμφωνα με τα ίδια δημοσιεύματα, το κατοχικό καθεστώς, αφού εκφράζει την ευαρέσκειά του για τη συνεργασία του κ. Colin Stewart, σημειώνει και τις μικρές αλλά σημαντικές εκκρεμότητες που πρέπει να τύχουν διαχείρισης: «Το θέμα για το τέλι που πρέπει να τραβηχτεί πίσω από τα τείχη έχει μπλοκαριστεί. Εμείς απαιτούμε αυτό το τέλι να είναι υψηλό. Επειδή η μπάλα μπορεί να περάσει στην άλλη πλευρά κατά τη διάρκεια του αγώνα και της προπόνησης. Σύμφωνα με εμάς, το τέλι πρέπει να είναι τουλάχιστον έξι μέτρα. Δεν έχει επιτευχθεί ακόμη πλήρης συμφωνία για το θέμα αυτό…».

Αυτό είναι πράγματι ένα πρόβλημα! Διότι τα αποθέματα σε μπάλες δεν είναι ανεξάντλητα. Ούτε καν για δικοινοτικούς αγώνες δεν θα προορίζεται το γήπεδο. Κι άμα η περίφραξη είναι τόσο ψηλή, τουλάχιστον έξι μέτρα, είναι πολύ δύσκολο η μπάλα να βρεθεί στο γήπεδό μας! Πόσοι πολλοί βολεύονται με αυτό;

ktsimillis@cytanet.com.cy 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *