Το ΑΚΕΛ, η «όποια λύση» και η ιστορία του: Στο τέλος θα ανακοινώσει ότι έκανε και πάλι λάθος…

Εκδηλώσεις μνήμης και τιμής των δολοφονηθέντων από την ΤΜΤ Ντερβίς Αλί Καβάζογλου και Κώστα Μισιαούλη, διοργάνωσαν και φέτος το ΑΚΕΛ. Φωτογραφία ΚΥΠΕ, Δ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Του Γιώργου Καμηλάρη*

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι όταν περάσει κάποιος χρόνος το ΑΚΕΛ, σε μια φάση αυτοκριτικής, θα αποφανθεί με κομματική απόφασή του ότι ήταν λάθος η εμμονή του στην ‘όποια λύση’ που προωθεί σήμερα τόσο επίμονα στη βάση των συνομιλιών των οποίων επιδιώκει με πάθος την επανάληψη. Δεν είναι δυνατό να μην το αντιλαμβάνεται η ηγεσία του κόμματος ότι οι υποχωρήσεις πάνω στις υποχωρήσεις που έγιναν επί προεδρίας Χριστόφια, και που εδραιώθηκαν και επαυξήθηκαν επί προεδρίας Αναστασιάδη οδηγούν μεσοπρόθεσμα την Κύπρο σε πλήρη τουρκοποίηση.

Στα σίγουρα η συνέχιση της παρούσας κατάστασης εμπεριέχει τον πραγματικό κίνδυνο εκτουρκισμού των κατεχομένων εδαφών. Άλλωστε είναι αυτό το κύριο επιχείρημα που προβάλλουν όταν κατακεραυνώνουν όσους έχουν δυσκολία να δεχτούν τα τεκταινόμενα. Γιατί η λύση που προωθείται στη βάση των συγκλίσεων Χριστόφια-Ταλάτ-Έρογλου και του νυν προέδρου με τις συνομιλίες με τον Ακκιντζί (στην πράξη, βέβαια, με την Τουρκία του Ερτογάν) θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στον εκτουρκισμό ολόκληρης της Κύπρου. Και δεν χρειάζονται διπλώματα πανεπιστημίου ή υπέρτατη πολιτική διάνοια για να γίνει τούτο κατανοητό.

Όταν ο μέσος Κύπριος το κατανοεί, αφού το βιώνει καθημερινά παρακολουθώντας τους νεοφώτιστους νεαρούς (ηλικιακά) ηγέτες της Αριστεράς, αλλά με γερασμένα μυαλά να επαναλαμβάνουν συχνά πυκνά κατακεραυνώνοντας ως ‘‘απορριπτικούς’’ όσους αντιστέκονται στο ξεπούλημα της Κύπρου. Δημιουργείται, ωστόσο, μια απορία: Δεν υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος σ’ αυτό το χώρο που να γνωρίζει λίγη ιστορία και να έχει ακούσει για τον ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου, αλλά και της Καρπασίας που ενώ ‘‘προστατευόταν’’ από συμφωνίες στην πορεία δεν έμεινε ούτε ένας ή ελάχιστοι; Δεν άκουσε ούτε ένας από τους ηγέτες του κόμματος του λαού για την Αλεξανδρέττα;

Δεν είναι πρωτόγνωρο αυτό που συμβαίνει στο χώρο του ΑΚΕΛ. Ανατρέχοντας στο παρελθόν της Αριστεράς θα δει ένας ευδιάκριτα ότι το κόμμα επαναλαμβάνει τον εαυτό του. Χωρίς να έχει αντλήσει διδάγματα. Από την ίδρυση του πρώτου κομμουνιστικού κόμματος (ΚΚΚ) στα μέσα της δεκαετίας του 1920 η Αριστερά υιοθέτησε και υπερθεμάτιζε για την αυτοκυβέρνηση της Κύπρου με σκοπό την ίδρυση της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας των Βαλκανίων. Και αναθεμάτιζε την Ένωση και όσους την υποστήριζαν ως ο διάβολος το λιβάνι. Στολίζοντάς τους με σειρά κοσμητικών επιθέτων που έμειναν στην ιστορία: ‘‘τσαρλατάνους’’, ‘‘δημαγωγούς’’, ‘‘απατεώνες’’, ‘‘προδότες’’, ‘‘εχθρούς του λαού’’ και τα παρόμοια. Ώσπου να έρθει η δεκαετία του 1940 με την ίδρυση του ΑΚΕΛ το 1941 για να αποφανθεί το νέο κόμμα ότι ήταν λάθος αυτή η πολιτική. Και να υιοθετήσει την Ένωση την οποία θεσμοθέτησε, μάλιστα, με απόφαση του κόμματος στο Β΄ συνέδριό του τον Ιανουάριο του 1943, κατηγορώντας όσους συμπαθούσαν την αυτοκυβέρνηση με τα ίδια κοσμητικά επίθετα ως τα πιο πάνω. Την Ένωση την οποία, όμως, εγκατέλειψε το Σεπτέμβριο του 1947 με τη συμμετοχή του στη Διασκεπτική που απέβλεπε στην αυτοκυβέρνηση!

Δεν πέρασαν όμως μήνες και το ΑΚΕΛ, μέσα από τη διαδικασία της αυτοκριτικής που υιοθετούσε όταν βρισκόταν σε αδιέξοδο, αποφάνθηκε ότι πάλι διέπραξε λάθος. Και επανήλθε ξανά στην Ένωση, αφού στο μεταξύ δεν έμεινε πολιτική βρισιά με την οποία δεν στόλισε τους αντίπαλους της. Και βέβαια τελικά ήλθε ο αγώνας της ΕΟΚΑ που τον χαρακτήρισε ως ‘‘προβοκάτσια από εχθρούς του λαού’’ στολίζοντας τους αγωνιστές της με τις βρισιές που ήξερε τόσο καλά: ‘‘εθνοπροδότες’’, ‘‘κυπροκάπηλους’’ και ‘‘τυχοδιώχτες’’ που με ‘‘πυροτεχνήματα’’, ‘‘πασχαλιάτικα βαρελόττα’’, ‘‘τρακατρούκες’’ και ‘‘τσάκρες’’ νόμιζαν ότι θα έδιωχναν τους Εγγλέζους από την Κύπρο. Και ήλθε ο Μάιος του 1957 για να αναθεωρήσει τη θέση του και να αποφανθεί ότι ήταν λάθος η στάση του έναντι της ΕΟΚΑ και των αγωνιστών της που οφειλόταν στον ‘‘κεντρικό καθοδηγητικό πυρήνα’’.

Τα ίδια λοιπόν και σήμερα. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι όταν περάσει κάποιος χρόνος το ΑΚΕΛ θα αποφανθεί ξανά ότι ήταν λάθος η πολιτική που ακολουθεί. Μα το κακό θα έχει γίνει. Ακριβώς όπως και στο παρελθόν. Μόνο που σήμερα η ζημιά θα είναι χωρίς αναστροφή και θα έχει και μια διαχρονική πρωτοτυπία: Συντελείται χέρι με χέρι με τη Δεξιά.

  • Συγγραφέας

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *