Το αρχαιολογικό πάρκο και οι «ακραίοι» πολίτες! Τυχερός ο χώρος, τυχερές κι αρχαιότητες, το ίδιο και η πόλη, οι κάτοικοι κι οι επισκέπτες της…

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Το απόγευμα της περασμένης Τρίτη είχε κάτι το ιδιαίτερο. Τα χρώματα του δειλινού χαϊδευαν τα ευρήματα στο αρχαιολογικό πάρκο, αυτό του παλαιού Δημαρχείου, δίπλα στο νέο Δημαρχείο στο ιστορικό κέντρο της Λευκωσίας. Με αυτές τις γεωγραφικές συντεταγμένες δεν πρόκειται ο επισκέπτης να χάσει τον προσανατολισμό και τον προορισμό του. Όσο προχωρούσε το απόγευμα, τόσο φαινόταν πως δεν θα επιβεβαιωνόταν η ανησυχία για πιθανή βροχή μετά τη μεσημεριανή μαυρίλα πάνω από τον Πενταδάκτυλο (πέρα από τη μόνιμη) που άρχισε να κατηφορίζει κατά δω. Φαίνεται πως ήρθε το φθινόπωρο κι ας είναι κάποιες μέρες περίεργα ζεστές, ακόμα και τώρα που έφτασε ο Νιόβρης. Αρκετοί από τους καλεσμένους γνώριζαν τον χώρο, λίγοι όμως από αυτούς είχαν περπατήσει στη μικρή γέφυρα και την εξέδρα που δίνει τη δυνατότητα της συνολικής εικόνας του. Ο διακριτικός φωτισμός αποσαφήνιζε τις επιφάνειες και το περίγραμμα του καθενός συστατικού του πάρκου. Η ζωντανή μουσική υπόκρουση της άρπας καλωσόριζε τους καλεσμένους μέχρι που πήραν τις θέσεις τους…

Ήταν δικαιολογημένα όλοι πολύ περήφανοι… Ιδιαίτερα οι επίσημοι εκπρόσωποι της Κυβέρνησης και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και δεν το έκρυψαν μιλώντας για το έργο που θα εγκαινίαζαν σε λίγο. Ο Δήμαρχος Λευκωσίας υπογράμμισε, ανάμεσα σε άλλα, πως: «Οι αρχαιότητες έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στον σχεδιασμό και την κατασκευή του νέου Δημαρχείου, θέτοντας ως στόχο την επίτευξη μιας ωφέλιμης συνύπαρξης». Ο υπουργός Μεταφορών, Επικοινωνιών και Έργων είπε πως «Είναι πλέον κατανοητό ότι οι αρχαιολογικοί χώροι, τα μνημεία και τα μουσεία, είναι χώροι όπου ο σύγχρονος άνθρωπος μπορεί να αντλήσει ψυχικές και πνευματικές δυνάμεις ενώ η επαφή με αυτά είναι ένα είδος Παιδείας… Το κύριο μέλημά μας, δεν πρέπει να είναι απλά η διατήρηση της υλικής υπόστασης των αρχαιοτήτων, αλλά και η διατήρηση της μνήμης, της ιστορικής αύρας που αυτές εκπέμπουν». Ενδιαφέρουσα και περιεκτική η ομιλία της διευθύντριας του Τμήματος Αρχαιοτήτων, με τη σύντομη διαδρομή της Λευκωσίας μέσα στον χρόνο και την υπόμνηση της ιδιαιτερότητας των ευρημάτων και της συνολικής ανασκαφικής εμπειρίας, εδώ στο κέντρο της πόλης. Είναι δυνατόν να μην είναι ευτυχείς μα και περήφανοι οι αρχαιολόγοι όταν μια επίπονη προσπάθειά τους φτάσει στο αποτέλεσμα; Κάπου εκείνη την ώρα βγήκε κι ο μουεζίνης, ηχογραφημένος κι απόψε κι από μεγαφώνου, συνεπής στην ώρα του όπως ακριβώς κάθε μέρα τρεις – τέσσερεις φορές. Εντάξει, ας μην εργαστεί υπερωριακά αλλά τι τα θέλει τα μεγάφωνα για την ηχογραφημένη προσευχή; Σε ποιους πιστούς (μπορεί και «άπιστους») απευθύνεται; Είναι κι αυτό μια έκφραση της πολιτιστικής κατοχής…

Όλοι άκουσαν με πολύ ενδιαφέρον όλων των ομιλητών τις αναφορές. Κι ύστερα η αποκάλυψη της πλάκας και μερικές «οικογενειακές» φωτογραφίες από διάφορες οπτικές γωνίες. Κάποιοι από τους μνήμην έχοντες έμειναν με εύλογες απορίες. Είχαν ακουστεί δίκαιες ευχαριστίες προς τους φανερούς συντελεστές του έργου – τα στελέχη των υπηρεσιών.  Έγιναν, όμως, όλα τόσο εύκολα; Ποια θα ήταν τα περιθώρια δημιουργικής εργασίας όλων όσων συνέβαλαν, αν το νέο Δημαρχείο είχε αφεθεί να χωροθετηθεί όπως προέβλεπε ο αρχικός σχεδιασμός, με τους δυο υπόγειους χώρους στάθμευσης που προβλέπονταν επί χάρτου;

Πάμε πίσω περισσότερο από είκοσι δύο χρόνια. Οι τότε αρμόδιοι  επέμεναν να προσπερνούν ή και να χλευάζουν όσους επιστήμονες και άλλους ενεργούς πολίτες (αυτούς που τους λέγανε ακραίους) αμφισβητούσαν τον συγκεκριμένο σχεδιασμό επικαλούμενοι την ύπαρξη αρχαιοτήτων. Εκείνο το πείσμα των αρμοδίων το πληρώσαμε όλοι (κι ας το ξεχάσαμε κιόλας) σχετικώς «φτηνά», μόνο κοντά δυο εκατομμύρια για τα διαφυγόντα κέρδη του εργολάβου. Κι αυτό λόγω της νέας απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου μετά την επιβεβαίωση από το Τμήμα Αρχαιοτήτων των όσων από την αρχή υποστήριζαν οι ενεργοί πολίτες. Τελικά, τυχερός ο χώρος, τυχερές κι αρχαιότητες, το ίδιο και η πόλη, οι κάτοικοι κι οι επισκέπτες της…

Στο μεταξύ είχε πέσει το σούρουπο κι η περιοχή έμοιαζε ακόμα πιο ενδιαφέρουσα παρά τις κτηριολογικές αντιφάσεις της… Δοκιμάστε μια απογευματινή επίσκεψη ή μια βόλτα στον πρωϊνό ήλιο που για λίγους μήνες θα σταματήσει  να ενοχλεί!

Στη σύντομη αυτή τελετή των εγκαινίων, μια καρέκλα ήταν άδεια… Ήταν η θέση του Στέλιου Κολοκασίδη, που ως δημοτικός σύμβουλος των Οικολόγων πρωτοστάτησε σε εκείνη την αυτονόητη αμφισβήτηση, τεκμηριωμένος, συνεπής, διεκδικητικός, όπως πάντα. Μια αναφορά στη μνήμη του είναι στοιχειώδης μα και ουσιαστική ανάγκη, για όσους βέβαια την αισθάνονται. Ήταν κι άλλοι που το πάλεψαν τότε για να έχουμε σήμερα τη δυνατότητα να μιλούμε για ένα στολίδι της πόλης. Είναι όμως η μόνιμη απουσία του αγαπημένου φίλου που δείχνει επίμονα εκείνη την άδεια καρέκλα. Κι ας μην υπήρχε καμμιά άδεια καρέκλα ανάμεσα στις θέσεις των προσκεκλημένων…

 ktsimillis@cytanet.com.cy 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *