Το χαμένο δέντρο και το χαμένο δάσος: Φταίνε μόνο οι καταδρομικές ενέργειες μερικών “βιαστικών” εργολάβων;

Του Κυριάκου Τσιμίλλη

Συχνά ακούμε «να μη χάσουμε το δάσος για το δέντρο». Η παραίνεση φαίνεται λογική προκειμένου να κατανεμηθούν ορθολογιστικά οι περιορισμένες δυνάμεις και αντοχές μας. Το πρόβλημα όμως δεν είναι τόσο η πολλαπλότητα των περιστατικών αλλά η παραγνώριση των δικαιωμάτων των πολιτών. Το αυτονόητο κι αναφαίρετο δικαίωμα (μάρτυρας τα ευρωπαϊκά νομοθετήματα), για πληροφόρηση και παρέμβαση για όσα πολλά μας αφορούν, στην πράξη καταργείται. 

Αν οι αρμόδιοι είχαν τη διάθεση να ακούσουν και την ικανότητα να προβληματιστούν, ιδιαίτερα όταν οργανωμένα σύνολα προβάλλουν τεκμηριωμένες εναλλακτικές απαντήσεις στα ερωτήματα της ανάπτυξης, σίγουρα θα φτάναμε σε καλύτερες  επιλογές. Εδώ είναι και η ευθύνη του επιστημονικού δυναμικού του δημόσιου τομέα που πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι προέχει η επαγγελματική αξιοπρέπεια και όχι η επαγγελματική ανέλιξη… Δεν είναι εύκολο να το κάνεις πράξη, δεν είναι και χωρίς τίμημα – είναι θέμα επιλογής. Άλλωστε εκείνοι που αποφασίζουν έχουν ήδη ανελιχθεί…

Η αυταρχική «αποτελεσματικότητα» του δημόσιου τομέα συχνά εκφράζεται, σε ώρες περίεργες, με καταδρομικές εργασίες των «βιαστικών» εργολάβων του. Η ευθύνη βαραίνει τα αντίστοιχα τμήματα. Ο υπό κατασκευή «αεροδιάδρομος» στη Λεωφόρο Aγλαντζιάς έπρεπε να γίνει πάση θυσία με βάση τους  αρχικούς επί χάρτου σχεδιασμούς. Αναζητήθηκε μάλιστα κάποιο άλλοθι σε επιλεκτικές δεσμεύσεις αναφορικά με τη χρηματοδότηση του έργου από την Ευρωπαϊκή Ένωση για τις οποίες όμως δεν δόθηκε οποιοδήποτε τεκμήριο, τουλάχιστον μέχρι το κόψιμο των δέντρων στις παρυφές του Εθνικού Δασικού Πάρκου Ακαδημίας…

Είναι και άλλες αστικές περιοχές όπου το πράσινο κινδυνεύει από έργα για χάρη του ατομικού αυτοκινήτου. Η πράσινη ιδιαιτερότητα της Κυριάκου Μάτση στους Αγίους Ομολογητές κινδύνεψε επανειλημμένα με τους αρμόδιους να επιμένουν πως πολλά δέντρα ήταν «άρρωστα». Ευτυχώς που ο τότε δημοτικός σύμβουλος των Οικολόγων ζήτησε πρόσθετη εμπειρογνωμοσύνη – τελικά απεριποίητα ήταν τα δέντρα κι αλλού ήταν η αρρώστεια!

Επανειλημμένα μάς είπαν πως τα δέντρα «σκοτώνουν» αφού «εμπλέκονται» κι αυτά σε ατυχήματα. Θλιβερός πράγματι συνολικά ο απολογισμός των τροχαίων αλλά συχνότερα από τα δέντρα «φταίνε» τα στηθαία, τα περιτειχίσματα, οι στύλοι την υπηρεσιών, τα χαντάκια, τα χωράφια και η παραβίαση των κανονισμών της τροχαίας…

Μα και στην ύπαιθρο κινδυνεύουν εκατοντάδες δέντρα! Τελευταίο «αναπτυξιακό» θύμα το τεμάχιο στο Πέρα Πεδί. Στο σημείωμα αυτό δεν ενδιαφέρει σε ποιον ανήκουν τα τεμάχια και ποια η (πιθανόν ευνοϊκή) προϊστορία τους σε σχέση με την απειλούμενη ανάπτυξη. Ας μην προχειρολογεί όμως το αρμόδιο τμήμα κι ας μας πει πόσα δέντρα θα κοπούν και ποιες τεκμηριωμένα (κατά την άποψή του) θα είναι οι επιπτώσεις, ώστε να μπορούμε να τις αξιολογήσουμε…

Με όλα αυτά, αποκτά μεγαλύτερη σημασία το κάθε δέντρο στον δρόμο μας, στη γειτονιά μας, τον κοντινό μικρό χώρο πρασίνου. Κι αυτό που ενοχλεί τη νοικοκυρά που σκουπίζει συχνότερα την αυλή ή εκείνο που λερώνει το αυτοκίνητο του γείτονα που τελικά το δηλητηριάζει ή το άλλο που επηρεάζει τα μη συντηρημένα πεζοδρόμια. Τελικά υπάρχει κίνδυνος να χάσουμε και το (κάθε) δέντρο αλλά και το δάσος!

kctsimillis@cytanet.com.cy

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *