Το Greentree δεν είναι στοιχειωμένο, οι μεθοδεύσεις για το Κυπριακό είναι: Ο Τατάρ οι μη μεταλλαγμένες ρητορικές και το διαχρονικό αφήγημα Σοϊσάλ

Το Greentree, στην περιοχή της Νέας Υόρκης. Φωτογραφία από την ιστοσελίδα του Greentree

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Επιστροφή στο Greentree μετά από εννέα χρόνια. Στο Κυπριακό όλα γίνονται σε γνωστά μέρη και οι ιστορικοί σταθμοί εάν δεν είναι στην Ελβετία ή το Λονδίνο, είναι στις ΗΠΑ (με μικρές εξαιρέσεις και σε κάποιες άλλες περιοχές). Στο Greentree έγιναν δύο συναντήσεις, η πρώτη τον Οκτώβριο  του 2011 και η δεύτερη τον Ιανουάριο του 2012 χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Ήταν τότε Χριστόφιας και Έρογλου. Μετά το τέλος του  Greentree 2, ο τότε Πρόεδρος Δημήτρης Χριστόφιας είχε δηλώσει πως δεν δικαιολογείτο η πρόσκληση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, καθώς δεν σημειώθηκε πρόοδος στο διάστημα των 2,5 μηνών μεταξύ των δύο συναντήσεων στο Greentree.

«Τα έχουμε σημειώσει σε επιστολή μας προς τον Γενικό Γραμματέα και σε συνάντηση μαζί του. Κάναμε επίσης ξεκάθαρο ότι, σε περίπτωση που θα επιτευχθεί πρόοδος, αυτή θα πρέπει να είναι σημαντική και να επιλύει τις εσωτερικές πτυχές του Κυπριακού και τότε να συνεχίσουμε –όπως προνοούν και τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας– με την πιθανότητα διεθνούς διάσκεψης», ανέφερε «καρφώνοντας» τις μεθοδεύσεις των Πάσκο και Ντάουνερ, που παρέσυραν τον Μπαν Κι Μουν σε δύο συνάξεις, η αποτυχία των οποίων ήταν προδιαγεγραμμένη.

  • Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Αυτή τη φορά, τα δεδομένα είναι διαφορετικά, οι πρωταγωνιστές επίσης (Αναστασιάδης και Τατάρ) ενώ θα μετέχουν στην «Άτυπη» Πενταμερή και οι λεγόμενες εγγυήτριες δυνάμεις. Αυτή τη φορά, βρισκόμαστε ένα ακόμη βήμα πιο κοντά στις τουρκικές διαχρονικές επιδιώξεις.

Αυτό που ζητούν σήμερα οι Τούρκοι στην Κύπρο το ζητούσαν πάντα, γι’ αυτό και δεν πρέπει να εκπλήσσει κανένα. Αυτό που επιδιώκουν είναι διά της νομιμοποίησης των κατοχικών δεδομένων, ο πλήρης έλεγχος της Κύπρου.

Ένα παράδειγμα από το παρελθόν, που επιβεβαιώνει τη διαχρονικότητα των τουρκικών θέσεων και στρατηγικών επιδιώξεων: Ο σύμβουλος του Ντενκτάς, συνταγματολόγος και διατελέσας και υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Μομτάλ Σοϊσάλ, σε συνέντευξή του στον γράφοντα, που δημοσιεύθηκε στον «Φιλελεύθερο» στις 12  Νοεμβρίου 2000, είχε περιγράψει ψυχρά το τουρκικό αφήγημα. Σύμβουλος του τότε κατοχικού ηγέτη, από το 1977, ήταν το άγρυπνο μάτι της Άγκυρας στις διαπραγματεύσεις και ο εμπνευστής διάφορων «συνταγματικών» ρυθμίσεων, που πρότειναν οι Τούρκοι. Μερικές από τις ιδέες του έχουν αποτελέσει και «διαδικαστικό κεκτημένο».

Η συνέντευξη έγινε στη Γενεύη, όπου πραγματοποιούνταν συνομιλίες υπό τον Άλβαρο Ντε Σότο, για τη διαμόρφωση σχεδίου λύσης, αυτού που παρουσιάσθηκε τέσσερα χρόνια μετά, το 2004. Ο Σοϊσάλ, είχε πει τότε όλα αυτά που προωθούνται σήμερα.

  • «Πιστεύουμε πως είτε σας αρέσει είτε όχι, υπάρχει μια “πραγματικότητα” στο νησί… Υπάρχουν δύο κράτη».
  • «Το γεγονός ότι δεν αναγνωρίζεται από το Συμβούλιο Ασφαλείας δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει…. Υπάρχει και λειτουργεί. Είτε σας αρέσει είτε όχι, έχει τους θεσμούς του, τις εκλογές του, τα κόμματα που δρουν και λειτουργούν όπως και κάθε χώρα».

Περαιτέρω ανέφερε πως  είχαν προσέλθει στις συνομιλίες χωρίς προϋποθέσεις. «Μπορούμε να συζητήσουμε όλα τα θέματα ελεύθερα», είπε ( σ.σ. όπως θα γίνει και τώρα). «Θα στηρίζεται, όμως, ( η συζήτηση) στη σημερινή κατάσταση. Οριστικά θα είναι δύο κράτη. Όμως θα υπάρχουν κάποιες «συνδέσεις» μεταξύ των δύο κρατών. Πώς και με ποιο τρόπο θα είναι αποτέλεσμα συζητήσεων. Η λύση δύο κρατών στην οποία επιμένουμε είναι εύκολη κάτω από μια συνομοσπονδιακή ομπρέλα…»

  • Έθεσε, επίσης, τη θέση πως πρέπει να υπάρξειαναγνώριση της κυριαρχίας στα σημερινά εδάφη και μετά να συζητηθεί το εδαφικό. Όλα αυτά δεν έχουν φύγει ποτέ από το τραπέζι των συζητήσεων. Σε αυτά επιμένει η κατοχική Τουρκία. Ο νέος κατοχικός ηγέτης, Ερσίν Τατάρ, δεν κρύβει τις επιδιώξεις αυτές πίσω από «μεταλλαγμένες» ρητορικές. Τις θέτει ευθέως και ευθέως πρέπει να αντιμετωπιστούν.

Λύση δύο χωριστών κρατών, η αποδοχή ενός συνομοσπονδιακού μοντέλου, που οι είναι τουρκικές επιδιώξεις, μπορούν να γίνουν πραγματικότητα εάν εμείς αποδεχθούμε. Και δεν πρόκειται. Αυτό, όμως, δεν πρέπει να λέγεται δημόσια και με παρρησία, αλλά να ισχύει και στην πράξη. Στις διαπραγματεύσεις. Να μην μπούμε στη λογική της συζήτησης στη βάση της τουρκικής ατζέντας. Ακόμη και εάν αποτύχει η προσπάθεια και φορτωθούμε την ευθύνη. Το κόστος θα είναι καταστροφικό εάν αρχίσει να συζητείται συνομοσπονδιακή λύση.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *