Το Κυπριακό και η πρόταση του Προέδρου Αναστασιάδη: Η διολίσθηση προς τον αφανισμό

FILE PHOTO: Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης στις 6 Ιουνίου παρέστη σε   δεξίωση που παρέθεσε ο Πρέσβης της Δημοκρατίας στην Ουάσινγκτον Παντελής Παντελίδης. ΚΥΠΕ/ Δημήτριος Πανάγος

Του Γεώργιου Οικονόμου
Για μια ακόμη φορά το Κυπριακό ευρίσκεται σε μια κρισιμότατη καμπή, η οποία κατά πολλούς θα κρίνει το μέλλον της Κύπρου.  Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εμφανίζει την πρότασή του ως «απεμπλοκή» από το τέλμα στο οποίο έχουν περιέλθει οι συνομιλίες.

Η δυναμική που δήθεν παρουσιάζει η μεθοδολογία του εμπεριέχει τεράστιους κινδύνους και τυχόν υλοποίησή της είτε θα υποχρεώσει την ελληνοκυπριακή πλευρά σε απαράδεκτες επιπρόσθετες υποχωρήσεις είτε θα οδηγήσει σε εμπλοκές τις οποίες θα υποχρεωθεί να απορρίψει αργότερα ο κυπριακός λαός. 

Ας αναλύσουμε την μεθοδολογία της προτάσεως: Για να παρακαμφθούν τα αδιέξοδα, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης διετύπωσε την πρόταση να αρχίσει η συζήτηση στην Γενεύη για το περιουσιακό, την ασφάλεια και τις εγγυήσεις και εφόσον υπάρξει συμφωνία επί των ουσιωδών αυτών θεμάτων, να προχωρήσουν οι συνομιλίες στην επίλυση των υπόλοιπων εκκρεμοτήτων.

Η πρόταση αυτή στόχο έχει να εμπλέξει την Τουρκία στις συνομιλίες, η οποία εφόσον επιδείξει πνεύμα συνεργασίας, θα είναι ο καταλύτης που θα επιτρέψει την επίλυση και των υπολοίπων εκκρεμοτήτων. Κατά τον Πρόεδρο: «θα ακολουθήσει εξαντλητική συζήτηση επί των εκκρεμούντων ζητημάτων στα τέσσερα άλλα Κεφάλαια, με στόχο την επίτευξη συνολικής διευθέτησης».

Η πρόταση του Προέδρου παρουσιάζει για την Τουρκία μια αναπάντεχη ευκαιρία να κλείσει το Κυπριακό όπως την βολεύει, άλλως θα χρεωθεί την ευθύνη της απόρριψης η ελληνοκυπριακή πλευρά.

Τα δύο θέματα τα οποία η ελληνοκυπριακή πλευρά έχει αναγάγει σε ζωτικά είναι στην πραγματικότητα προσχηματικά όταν αναλογιστεί κανείς ότι σύμφωνα με τα δημοσιευθέντα, η διαφορά στο εδαφικό κυμαίνεται στο 1% περίπου και αν θα επιστρέψουν μερικές χιλιάδες περισσότεροι πρόσφυγες στις εστίες τους. Μπροστά στην μεγάλη εικόνα οι Τούρκοι θα υποχωρήσουν στο σημείο που θα θεωρηθεί νίκη για την ελληνική πλευρά.

Το θέμα των εγγυήσεων και της παραμονής του Τουρκικού στρατού εμφανίζεται ως το πλέον σοβαρό. Δεν επιτρέπεται κυρίαρχο κράτος μέλος των Ην. Εθνών στην σημερινή εποχή να έχει «εγγυητές» κυρίως όταν η εγγύηση έχει αποδειχθεί στο παρελθόν εγκληματική. Εδώ η Τουρκία εμφανίζεται αδιάλλακτη. Είτε διότι ο Ερντογάν πιστεύει ότι τυχόν υποχώρηση υποκρύπτει αδυναμία και δεν είναι η εποχή κατάλληλη, είτε η αδιαλλαξία είναι προσχηματική για να κερδίσει επιπρόσθετες υποχωρήσεις στα υπόλοιπα εκκρεμή θέματα.

Όμως, αντί η ελληνοκυπριακή πλευρά να θεωρεί ότι η κατάργηση των εγγυήσεων και η άμεση αποχώρηση των Τουρκικών στρατευμάτων (το Κεφάλαιο Ασφάλειας) είναι αδιαπραγμάτευτη, ήδη σε συνεντεύξεις και δηλώσεις ο Πρόεδρος της Κύπρου έχει αποδεχθεί ότι αρκεί να επιτευχθεί επαρκής πρόοδος («εντός ακτίνας συμφωνίας»).

Κατά τον ίδιο δεν είναι «ρεαλιστικό» να αποχωρήσουν άμεσα τα Τουρκικά στρατεύματα, και μια τμηματική αποχώρηση σε βάθος 10 – 15 χρόνων θα μπορούσε να συζητηθεί. Αντικειμενικά οι Τούρκοι μόνο κερδισμένοι είναι αν συμφωνήσουν σε αυτή τη μεθόδευση. Οι Τουρκοκύπριοι οποιαδήποτε στιγμή θα έχουν την δυνατότητα «να κατασκευάσουν» ένα επεισόδιο και «να ζητήσουν» από την Τουρκία να αποστείλει στρατό για «την διατήρηση της τάξης».

Το ίδιο συμβαίνει με τις εγγυήσεις. Ακόμη και αν καταργηθούν σε κάποιο μελλοντικό στάδιο, οι Τούρκοι είτε θα επωφεληθούν κατά τη διάρκεια της ισχύος τους, ή θα έχουν καταστήσει υποχείρια την ελληνοκυπριακή κοινότητα σε βαθμό που δεν θα έχει ανεξάρτητη από την Τουρκία πολιτική. Όλα τα ερείσματα και οι εξουσίες θα έχουν απολεσθεί μαζί με την απεμπόλιση του μονοπωλίου της διεθνούς αναγνώρισης. Το ελληνοκυπριακό συνιστών κράτος θα είναι το ένα από τα δύο αναγνωρισμένα κρατίδια και έκαστο θα έχει το νόμιμο δικαίωμα να ζητήσει την προστασία της μητέρας πατρίδας. Εκεί έγκειται εμφανώς η υπεροχή της Τουρκίας. Όπως ακριβώς συνέβη το 1974 θα συμβεί και στο μέλλον αν οι ελληνοκύπριοι είναι «άτακτοι».

Η ελληνοκυπριακή πλευρά θα έχει παραχωρήσει όλα τα δικαιώματα τα οποία μονοπωλεί σήμερα ως το νόμιμο κράτος στην καινούργια Κεντρική κυβέρνηση η οποία «θα συνεργάζεται» με την Τουρκία όπως είναι η επιθυμία όλων των «συμμάχων» – αγωγοί, υφαλοκρηπίδα, ΑΟΖ, κ.λπ.

Ήδη η Ευρώπη αναζητεί την μέθοδο που θα «επιτρέψει» την εφαρμογή των τεσσάρων ελευθεριών στην Κύπρο. Εφόσον δε το αποδεχθεί η Ε.Ε. πώς είναι δυνατόν οι ελληνοκύπριοι να εμφανιστούν βασιλικότεροι του βασιλέως; Όμως είναι ακατανόητη η υποστήριξη της Ε.Ε. όταν σε περίπτωση συμφωνίας η Κύπρος θα είναι υποχρεωμένη να υποστηρίζει τα συμφέροντα της Τουρκίας. Παραγνωρίζεται το γεγονός ότι η Κύπρος θα αποτελέσει την Πέμπτη Φάλαγγα της Τουρκίας στην Ευρώπη.

Όσον αφορά τις εσωτερικές εκκρεμότητες, ενδεικτικά το πρωτογενές δίκαιο, την αποτελεσματική συμμετοχή των Τ/Κ στην διακυβέρνηση και την εκ περιτροπής Προεδρία – θα είναι πλέον αργά να τα χαλάσουμε εκεί.

*Δικηγόρος

 

 

 

 

.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *