Το μεγαλύτερο ανέκδοτο είναι …αμερικανικό: Η Τουρκία πολεμά τη Ρωσία στη Συρία, λένε χωρίς αιδώ…

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ στην ομιλία του στη Νέα Υόρκη. EPA, JUSTIN LANE

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Δεν περίσσεψαν τα χαμόγελα την περασμένη Πέμπτη στη Μόσχα, όπου συναντήθηκαν και διαπραγματεύθηκαν, για έξι και πλέον ώρες, τις διαφορές τους, ο πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Τούρκος ομόλογός του, Ταγίπ Ερντογάν. Διότι προχώρησαν σε μία συμφωνία, που στην πραγματικότητα δεν τους ικανοποιεί.

Προς το παρόν «αντέχει», αλλά για πόσο καιρό, είναι το ερώτημα. Ήδη συνεχίζονται οι συγκρούσεις, αλλά η Μόσχα και η Άγκυρα το κρύβουν…

Ως γνωστό, ο κ. Πούτιν απαιτεί την εξάλειψη των τρομοκρατικών ομάδων που πολεμούν το καθεστώς του Μπασάρ αλ Άσαντ, και τους οποίους προστατεύει η Τουρκία.

Πρόκειται για προσωπική, μάλιστα, απόφαση του Τούρκου Προέδρου να ενισχυθούν με στρατιωτικά και άλλα μέσα οι εν λόγω τρομοκράτες. Τους μάζεψε από τα εκατομμύρια των προσφύγων που βρήκαν καταφύγιο στο τουρκικό έδαφος, τους εκπαίδευσε και τους φανάτισε. Και σχημάτισε ένα στρατό, με στοιχεία από το Ισλαμικό Κράτος και την αλ Κάιντα, για να τους χρησιμοποιεί. Ήδη έστειλε αρκετούς στη Λιβύη. Γιατί να μην στείλει και στην Ελλάδα, και στην Κύπρο, αλλά και στην Ευρώπη; Και μήπως αυτό το σχέδιο υλοποιεί;

Ο Ερντογάν, από την πλευρά του, δεν ανέχεται τον πρόεδρο της Συρίας, ο οποίος στηρίζεται από τον ίδιο τον κ. Πούτιν, επειδή του εξασφαλίζει τις πιο σημαντικές βάσεις της Ρωσίας στο εξωτερικό, και όχι μόνο.

Λόγω της Συρίας και του προέδρου της, η Μόσχα αναδείχθηκε στον μεγαλύτερο παίκτη στη Μέση Ανατολή και εκμεταλλεύθηκε στο έπακρον την απουσία της Αμερικής. Η Ουάσιγκτον θα πληρώσει την αποχώρησή της από την περιοχή, και ίσως επηρεαστεί και ο πιο σημαντικός της σύμμαχος, το Ισραήλ, το οποίο στοχεύουν το Ιράν και οι «πληρεξούσιοί» της στην περιοχή.

Αλλά, αυτό που έχει σημασία είναι ότι ενώ η σχέση της Μόσχας και της Άγκυρας βρίσκεται σχεδόν στον «αυτόματο πιλότο», οι Αμερικανοί δεν κατάφεραν ακόμα να πείσουν τον Ερντογάν και τους συνεργάτες του να στείλουν πακέτο πίσω στον κ. Πούτιν το πυραυλικό σύστημα S-400. Οι τελευταίες δηλώσεις του Τούρκου προέδρου δείχνουν κάτι άλλο, πάντως. Ότι θα τους ενεργοποιήσει.

ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ: Στην περίπτωση αυτή, εάν η Τουρκία απαλλαγεί αυτού του υπερόπλου, θα σημειωθεί μία γεωπολιτική εξέλιξη μεγατόνων. Η εγκατάλειψη της Ρωσίας από τον Ερντογάν θα άλλαζε εντελώς το σκηνικό στην ευρύτερη γειτονιά, χωρίς αναγκαστικά να σημαίνει ότι αυτή είναι αρνητική εξέλιξη για την Ελλάδα και την Κύπρο.

Η επιστροφή του Ερντογάν στο δυτικό «μαντρί», ίσως να αύξανε την αμερικανική επιρροή στον πρόεδρο της Τουρκίας, και ίσως αυτό να είχε ευεργετική επίδραση και στις σχέσεις με την Ελλάδα. Τώρα είναι ανεξέλεγκτος, δεν ακούει τους Δυτικούς και έγινε υποχείριο του Πούτιν, στον οποίο συμφέρουν οι συγκρούσεις μέσα στο ΝΑΤΟ.

Οι σοβαροί αναλυτές δεν πιστεύουν ότι θα σπάσει ο δεσμός της Άγκυρας και της Μόσχας. Αντίθετα θεωρούν ότι η στενή σχέση συνεργασίας του Ερντογάν με τον κ. Πούτιν θα συντηρηθεί διότι έτσι καλύπτονται τα συμφέροντα και των δύο πλευρών. Το βασικό ερώτημα βέβαια αφορά τον τρόπο με τον οποίο θα δράσουν οι Αμερικανοί, από τη στιγμή που τα ευχολόγια τους για ρήξη μεταξύ των προέδρων της Ρωσίας και της Τουρκίας δεν πραγματοποιήθηκαν την περασμένη Πέμπτη.

Η εκεχειρία στην Ιντλίμπ, αν δεν σπάσει όπως τόσες φορές προηγουμένως, εξυπηρετεί και την Ουάσιγκτον. Απ’ εκεί και πέρα, και επειδή βλέπει χώρες-συμμάχους των ΗΠΑ, όπως η Ινδία, να προμηθεύονται πολεμικό υλικό από τη Ρωσία, πρέπει να κάνει τα «κουμάντα» της και να αντιμετωπίσει την παραβατικότητα της Τουρκίας.

Η πρώτη εβδομάδα Απριλίου θα είναι η πιο κρίσιμη για τις τουρκοαμερικανικές σχέσεις. Αν ενεργοποιηθούν οι S-400 τα ψέματα τελειώνουν. Αν υπάρξει αναβολή αυτό σημαίνει ότι η Τουρκία κερδίζει ακόμα ένα χρονικό διάστημα για να διαπραγματευθεί και να επιλύσει τις διαφορές της με την Ουάσιγκτον. Οι προοπτικές, πάντως, δεν είναι ελπιδοφόρες, διότι επί προεδρίας του Ντόναλντ Τραμπ αναδείχθηκε η ισχύς του Κογκρέσου…

Εάν οι γερουσιαστές Τζιμ Ρις (Ρεπουμπλικάνος) και Ρόμπερτ Μενέντεζ (Δημοκρατικός) καταφέρουν να συζητηθεί στην Ολομέλεια της Γερουσίας το νομοσχέδιο που προβλέπει καταθλιπτικές κυρώσεις για την Τουρκία, τα πράγματα θα αλλάξουν άρδην. Οι προοπτικές είναι πολύ καλές αυτή τη στιγμή. Απλά απαιτείται λίγη ακόμα υπομονή. Οι πληροφορίες που έχουμε είναι ότι θα υποστηρίξουν το νομοσχέδιο πέραν των 70 γερουσιαστών. Και αυτό θα δέσει τα χέρια του προέδρου Τραμπ.

Το λέμε και το ξαναλέμε, για να μην ξεχνάμε: Οι Αμερικανοί πρέπει να δουν επιτέλους ποιες χώρες στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Μεσογείου εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους. Σ’ αυτές δεν συμπεριλαμβάνεται η Τουρκία. Η Τουρκία είναι εχθρός της Αμερικής και της Δύσης.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Ακούμε εσχάτως από την πλευρά των Ηνωμένων Πολιτειών ένα ανόητο ανέκδοτο: ότι η Τουρκία …πολεμά τη Ρωσία στη Συρία! Μα πόσο εκτός τόπου και χρόνου πρέπει να είναι κάποιος για να πιστεύει αυτές τις βλακείες, που δεν υποστηρίζονται από τα γεγονότα; Πότε θα καταλάβουν οι Αμερικανοί διπλωμάτες ότι αδικούν και τους εαυτούς τους και ταυτόχρονα προκαλούν ζημία στα στρατηγικά συμφέροντα της υπερδύναμης;

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *