Το μετέωρο βήμα της ποιότητας: Λιτότητα δεν είναι η στεγνή και μηχανιστική «οικονομία» των αριθμών…

Η αίθουσα της ολομέλειας της κυπριακής Βουλής. Φωτογραφία Φιλελεύθερος

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Πέρασαν πάνω από τριάντα χρόνια από τότε. Τεχνοκράτες και εργοδότες, ανεπαρκώς ενημερωμένοι, συχνά «επιχειρηματολογούσαν» πως δεν χρειαζόμαστε εργαστήρια για τον έλεγχο της ποιότητας των προϊόντων. Να τα στέλλουμε στο εξωτερικό!

Χρειάστηκαν πολλές προσπάθειες και χρόνος πολύς για την κατανόηση πως στέλλοντας το τελικό προϊόν για έλεγχο στο εξωτερικό, ακόμα κι αν τα νέα είναι ευχάριστα, τίποτε δεν εγγυάται και την επόμενη παραγωγή. Κι αν φανεί πως κάτι δεν πήγε καλά, τότε είναι πολύ αργά για διορθώσεις – ούτε λόγος για συμπίεση του ήδη ψηλού κόστους, ούτε προοπτική για τον δύσκολο στόχο της ανταγωνιστικότητας.

  • Άνθρωποι πρωτοπόροι το πάλεψαν και τα κατάφεραν! Και ξεκίνησαν με πολλές δυσκολίες να λειτουργούν ιδιωτικά εργαστήρια δοκιμών –αργότερα και διακρίβωσης οργάνων– αν δηλ. μετράμε σωστά.

Μπήκαμε στον νέο αιώνα και ήρθαν περισσότεροι στον δρόμο της ποιότητας. Πήραν τα ευρωπαϊκά μηνύματα… Αν χάσαμε τις προκλήσεις της Τελωνειακής Ένωσης, να αξιοποιήσουμε τουλάχιστον τις προκλήσεις της προενταξιακής διαδικασίας.

Έγινε μάλιστα αντιληπτό πως δεν αρκεί να λειτουργεί ένα εργαστήριο αλλά, μέσα από συνεχή εκπαίδευση, να μπορεί να ανταποκρίνεται σε νέες προκλήσεις. Δεν αρκεί να είσαι ευσυνείδητος αλλά να διασφαλίζεις πως μετράς σωστά κι αξιόπιστα.

Ούτε όμως η δική σου σιγουριά είναι αρκετή! Χρειάζεται, σε τακτά διαστήματα, μια αντικειμενική, αμερόληπτη και τεκμηριωμένη αξιολόγηση από έναν αρμόδιο φορέα για επιβεβαίωση της επάρκειάς σου. Αυτός είναι ο Φορέας Διαπίστευσης που κι αυτός υπόκειται σε τακτή αξιολόγηση από την αρμόδια ευρωπαϊκή Αρχή για να ‘ναι  το οικοδόμημα στέρεο, αξιόπιστο κι ανταγωνιστικό.

Έτσι είναι που μπορεί να διασφαλιστεί πως τα τρόφιμα και τα νερά, το περιβάλλον και οι κατασκευές, τα καταναλωτικά αγαθά και τα παιδικά παιχνίδια και ό,τι άλλο χρειαζόμαστε ανταποκρίνεται σε καθορισμένες νομοθετικές και άλλες ποιοτικές απαιτήσεις. Είναι όμως ιδιαίτερα και οι υπηρεσίες υγείας, κι ανάμεσα σ’ αυτές τα κλινικά εργαστήρια…

  • Η αναδρομή είναι αναπόφευκτη με αφορμή την ψήφιση από τη Βουλή των Κανονισμών για ένταξη των κλινικών εργαστηρίων στο ΓεΣΥ, την πρώτη του άλλου μήνα. Το βήμα δεν είναι πλήρες και θα χρειαστεί πολλή υποστήριξη από την Αρχή και μελετημένο σχεδιασμό για όσα (για διάφορους) λόγους υπολείπονται. Στον τομέα της υγείας, κάλλιο ένα (παρά κάτι) βήμα μπροστά, νοουμένου πως θα ‘χει συνέχεια, παρά δυο βήματα πίσω!

Είναι και σ’ αυτό τον τομέα καθοριστικής σημασίας η αξιοπιστία των αποτελεσμάτων. Είναι και σ’ αυτό τον τομέα συχνά δύσκολη ή και αδύνατη η διόρθωση των συνεπειών ενός αμφίβολου ή λανθασμένου αποτελέσματος. Είχε κι αυτός ο τομέας κάποιους πρωτοπόρους που με πολλή προσπάθεια, κόπο και πόρους, προχώρησαν στη διαπίστευση των εργαστηρίων τους. Ατυχώς τα κλινικά εργαστήρια δεν έτυχαν της (μικρής έστω) βοήθειας από το Κράτος όπως τα εργαστήρια δοκιμών για προϊόντα που βοηθήθηκαν στο πλαίσιο της τότε νέας βιομηχανικής πολιτικής.

Για την υγεία έγινε «οικονομία» –πρώτο παράδειγμα μιας ακατανόητης «λιτότητας» που ακόμα μας ταλαιπωρεί. Αν είχε τότε κερδηθεί ευρύτερα το στοίχημα για την ποιότητα, δεν θα ψαχνόμαστε τώρα μέσα από μεταβατικές περιόδους (αγνώστων λοιπών στοιχείων), με την Πολιτεία να υπόσχεται πως θα δώσει βοήθεια τα κλινικά εργαστήρια για διαπίστευση ή και συγχωνεύσεις (που σίγουρα θα βοηθήσουν). Το νομοθέτημα θέτει τον στόχο της διαπίστευσης αλλά ουδείς γνωρίζει πότε αυτός θα μπορεί να επιτευχθεί για το σύνολο των κλινικών εργαστηρίων που θα έχουν στο μεταξύ ενταχθεί στο ΓεΣΥ.

Πέρα από αυτά, δεν είναι δυνατόν για τον αρμόδιο Κυπριακό Φορέα Διαπίστευσης να ανταποκριθεί στις πολλαπλάσιες πια ανάγκες αν εγκαταλειφθεί στην παρατεταμένη «λιτότητα».

  • Ο Οργανισμός έχει τη διεθνή αναγνώριση (τέσσερις μέχρι τώρα φορές επιβεβαιωμένη) και είναι ο μόνος που δικαιούται να δώσει υπηρεσίες στα κυπριακά εργαστήρια – ένας σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα. Χρόνια τώρα (καμιά δεκαπενταριά) υπογραμμίζεται με κάθε τρόπο η ανάγκη για διασφάλιση της απρόσκοπτης λειτουργίας του που είναι απαραίτητη για την απρόσκοπτη λειτουργία των κλινικών και όλων των άλλων εργαστηρίων και φορέων που αξιολογούν την ποιότητα.

Είναι η ικανοποίηση αυτής της υποχρέωσης της Πολιτείας που σημαίνει ουσιαστική (και λογική) λιτότητα κι εξοικονόμηση πόρων, ποιότητα ζωής και βιώσιμη ανάπτυξη και όχι η στεγνή και μηχανιστική «οικονομία» των αριθμών…

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *