Το μίσος που ραπάρει και σκοτώνει

Της ΤΩΝΙΑΣ ΣΤΑΥΡΙΝΟΥ

Τα τελευταία χρόνια τα πιτσιρίκια σε Ελλάδα και Κύπρο μεγαλώνουν ακούγοντας ένα είδος μουσικής που εξιστορεί πώς λύνουν οι άντρες τις διαφορές τους, με όπλα και μαχαίρια, πώς γκαζώνουν τα αμάξια και βιάζουν τις γυναίκες των άλλων. Οι λεγόμενοι τράπερς είναι το ηχητικό και στιχουργικό κακέκτυπο των συμμοριών και των εμπόρων ναρκωτικών της Αμερικής του ’90.

Μαϊμουδίζοντας, λοιπόν, μια ξενική κουλτούρα βίας, αυτοί οι «καλλιτέχνες» έχουν βρει την κότα με τα χρυσά αυγά, πουλώντας φιξάκια τοξικού ανδρισμού σε παιδάκια. Αν και κάνουν πολύ καλή δουλειά στη διάδοσή της, αυτή η κουλτούρα εκτείνεται πολύ πέρα από τους στίχους του Snik, οι οποίοι μεταξύ άλλων αφήνουν υπόνοιες για ομαδικούς βιασμούς («τη δικιά σου παίρνουμε gang bang»).

Η «ψευδομαγκιά» είναι η πανοπλία μιας νέας γενιάς αγοριών που δεν βρίσκουν πουθενά να ακουμπήσουν τον εαυτό τους, τον πόνο τους, την πίστη τους, την ελπίδα τους. Μια ολόκληρη γενιά νεαρών ανδρών που πνίγεται μέσα στο μίσος της, πίνοντας σκέτο δηλητήριο και ξερνώντας βία.

Μαχαιρώνοντας οπαδούς της αντίθετης ομάδας, βιάζοντας γυναίκες, ξυλοφορτώνοντας το «κουνιστό» παιδί του σχολείου, γράφοντας «ψόφους» και «σας ψάχνουμε» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, υιοθετώντας αμάσητους τους μύθους της ακροδεξιάς, απαξιώνοντας κάθε συναίσθημα και κάθε σύστημα αξιών.

Παιδιά που πέρασαν από ένα εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο τα προσπέρασε χωρίς καν να τα ακουμπήσει, σπρώχνοντάς τα ακόμη πιο βαθιά στην ψευδο-ασφάλεια της φυλακής τους. Παιδιά που πληρώνουν την ευθυνοφοβία του κάθε υπουργού και καταγράφονται στους δείκτες παραβατικότητας απλά για να αρχειοθετηθούν ως «μειωμένοι» ή «αυξημένοι» σε σχέση με την προηγούμενη κυβέρνηση.

Με αφορμή κάποιο άλλο περιστατικό βίας στα γήπεδα, γράφαμε τον Μάρτιο του 2015 για το πόσο βολικός είναι ο θυμός τους, όσο εκτονώνεται μακριά από το σαθρό πολιτικό σύστημα: «Αχ και να ήξερες πόσο βολικός είσαι… Ενώ θα καις καλάθους, θα γράφεις για τη μάνα κάποιου σε έναν τοίχο και θα πετάς μπουκάλια στους αστυνομικούς, εκείνοι ανενόχλητοι θα τρώνε από τα λεφτά της παιδείας σου, θα τρώνε μίζες από τον στρατό που καλείσαι να υπηρετείς με το ηθικό σου ακμαιότατο και θα υποθηκεύουν το μέλλον σου στη μιζέρια.

Μετά θα σου σφυρίζουν για να ξαναμπείς στο κλουβάκι σου, στο σωματείο σου, στην οργάνωση, στο κόμμα, στο μπούκικο και να κάτσεις φρόνιμος σαν καλό σκυλί. Έτσι, δεν θα τους κάνεις ερωτήσεις και δεν θα απειλήσεις ποτέ τα κεκτημένα τους.

Θα είσαι για πάντα εκεί που σε θέλουν: στο μαντρί σου. Να αντιδράς με τις λέξεις που σε έχουν εκπαιδεύσει. Να φτιάχνεσαι με τα συνθήματα της πατριδοκαπηλίας τους και τα σλόγκαν μιας καλά σχεδιασμένης «επαναστατικότητας», που την έχουν ράψει ακριβώς στα μέτρα σου. Κατ’ ακρίβειαν στα δικά τους μέτρα…

Εσύ δεν έχεις παρά να τη φορέσεις. Για να τους ψηφίζεις ξανά και ξανά, να κουνάς τις σημαίες τους, να προστατεύεις με την τυφλή υπακοή σου τις βρομιές τους. Είσαι η κάλυψή τους. Είσαι το στήριγμά τους. Είσαι ακριβώς όπως σε έχουν κατασκευάσει. Αρκεί να σου κουνήσουν το κόκκινο ή το μπλε πανί για να αρχίσεις να ρουθουνίζεις και να ορμάς στους εχθρούς που σου έχουν φτιάξει για να εκτονώνεις την οργή σου. Αυτήν που κανονικά τους αναλογούσε».

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.