Το μόνο που πετυχαίνουμε είναι να ρίχνουμε πετρούλες με σφεντόνες σε ένα εκπαιδευτικό οικοδόμημα που απλά χρειάζεται μπουλντόζα

File Photo: Η Λευκωσία με μιναρέδες και τουρκικές σημαίες και πίσω ο κατεχόμενος Πενταδάκτυλος. Φωτογραφία του υπουργείου Εξωτερικών της Γαλλίας που την ανήρτησε στην ιστοσελίδα του

Της ΤΩΝΙΑΣ ΣΤΑΥΡΙΝΟΥ

Μία καθηγήτρια Βιολογίας στο Γυμνάσιο είπε στα παιδιά ότι η ομοφυλοφιλία «προκαλείται» κυρίως από περιβαλλοντικούς παράγοντες στηρίζοντας τη θεωρία της με αναφορές στη «μόδα» που ενθαρρύνει αυτή την «επιλογή» στη σύγχρονη κοινωνία.

  • Η κόρη μου επέστρεψε στο σπίτι –ευτυχώς σε καλή ψυχική κατάσταση– ελαφρώς συγχυσμένη. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι μετά από αυτό έπρεπε να ζητήσω κατάργηση του αναχρονιστικού μαθήματος της Βιολογίας ή τουλάχιστον εξαίρεσή της από το μάθημα.

Στα δικά μου παιδικά χρόνια μία θεολόγος μάς είχε πει ότι δεν πρέπει να κάνουμε μπάνιο γυμνοί γιατί μας βλέπουν οι φύλακες άγγελοί μας. Ήταν το αγαπημένο μας ανέκδοτο για όλη τη χρονιά.

  • Αν υπήρχαν τότε τα social media τα πράγματα θα έπαιρναν σίγουρα σοβαρές διαστάσεις, ο υπουργός θα διόριζε ερευνητική επιτροπή για τα συμβάντα και τα δελτία ειδήσεων θα είχαν κάθε μέρα δηλώσεις από παιδοψυχολόγους για τις επιπτώσεις στους μαθητές.

Τραβηγμένο το παράδειγμα, αλλά στην περίπτωση του μαθήματος των θρησκευτικών παρατραβηγμένη –και ισοπεδωτική– είναι η συλλογιστική ότι ο κόσμος άλλαξε και δεν χωράει πια τις θρησκείες.

  • Μία ακατάλληλη θεολόγος και ένα παιδί με ευάλωτο ψυχισμό σίγουρα δεν οδηγούν στο συμπέρασμα ότι πρέπει να κάψουμε τα βιβλία των Θρησκευτικών. Σαφώς ο κόσμος άλλαξε, όμως άλλαξε για όλα τα μαθήματα και αυτό που πρέπει να κρίνουμε αν ανταποκρίνεται στο παρόν και στο μέλλον είναι ολόκληρο το εκπαιδευτικό οικοδόμημα.

Αντ’ αυτού, κάθε χρόνο εξαντλούμε τα προβλήματα της παιδείας σε αποσπασματικές και συχνά επουσιώδεις μάχες: Ναι ή όχι στις εξετάσεις των τετραμήνων, ναι ή όχι στη μαθητική στολή, ναι ή όχι στη μαντήλα, ενιαίο λύκειο ή επιστροφή στους κλάδους; Κάποιες φορές ο τρόπος που συζητάμε για την παιδεία θυμίζει έναν ασθενή στο κρεβάτι που ο περίγυρος του ασχολείται με το αν θα φωτίσει καλύτερα το χλομό του πρόσωπο ένα κόκκινο ή ένα πράσινο σεντόνι.

Αυτό που έχουμε απόλυτη ανάγκη ως κοινωνία είναι μια ριζική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, από ανθρώπους που έχουν όραμα και εμπειρογνωμοσύνη και όχι από δογματιστές και στρατευμένους από όπου κι αν προέρχονται.

  • Το κατά πόσο πρέπει να συνεχιστεί η διδασκαλία των Θρησκευτικών και ιδιαίτερα με τη σημερινή τους μορφή είναι μια συζήτηση που πρέπει να γίνει με άλλες ορολογίες και όχι με τον κανιβαλισμό που διακρίνει τους «μουτζαχεντίν» του προοδευτισμού και τις συστηματικές προσπάθειές τους να αποκαθηλώσουν και να αποδομήσουν την θρησκευτική πίστη με κάθε ευκαιρία που τους εμφανίζεται.

Από τη στιγμή που όλα αρχίζουν και τελειώνουν σε συνθήματα και αντιμετωπίζονται μέσα από σκοπιμότητες, προσωπικές ατζέντες και προκαταλήψεις ή εμπάθειες, το μόνο που πετυχαίνουμε είναι να ρίχνουμε πετρούλες με σφεντόνες σε ένα εκπαιδευτικό οικοδόμημα που απλά χρειάζεται μπουλντόζα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *