Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της Κύπρου

Η φωτογραφία που ανήρτησε το γαλλικό υπουργείο Εξωτερικών. Η Λευκωσία με μιναράεδες και τουρκικές σημαίες. Και πίσω ο κατεχόμενος Πενταδάκτυλος. Φωτογραφία via του υπουργείου Εξωτερικών της Γαλλίας

Του ΔΩΡΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ

Σκοπός αυτού του άρθρου είναι να κάμει ξεκάθαρο, ποιες έχουμε, αν έχουμε, επιλογές για το μέλλον του τόπου μας και των γενιών που θα ακολουθήσουν.

  • Θα βασιστώ στην ιστορία και στη σημερινή πραγματικότητα γιατί πιστεύω πως κανείς πρέπει απαραίτητα να γνωρίζει, να μελετά το παρελθόν, να διαγιγνώσκει, να αναλύει και να κατανοεί πλήρως το παρόν για να μπορεί να σχεδιάσει το μέλλον. Χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Χωρίς ιδεολογικές αγκυλώσεις και χωρίς απαράδεκτες υστεροβουλίες, οποιασδήποτε μορφής: ατομικές, ταξικές, κομματικές.

Το παρελθόν: Βρεθήκαμε να ζούμε και δημιουργούμε σε μια πάρα πολύ σημαντική περιοχή από όλες σχεδόν τις απόψεις. Γεωγραφική, στρατηγική, εμπορική, οικονομική. Τόσο σημαντική ώστε οι εκάστοτε ισχυροί της περιοχής, αντιλαμβανόμενοι τη γεωστρατηγική και άλλη σπουδαιότητα του νησιού μας, σε κάποια στιγμή της ιστορίας τους αποφάσιζαν να κατακτήσουν τον τόπο μας για να εκμεταλλευτούν οι ίδιοι τα εξαιρετικά πλεονεκτήματά μας, τα οποία τους πρόσθεταν δύναμη και κυρίως τους διασφάλιζαν τη συνέχιση της ισχύος τους. Έτσι λοιπόν η γεωγραφία μας καθόρισε και την ιστορική μοίρα μας. Όλοι οι εκάστοτε ισχυροί της περιοχής μας πέρασαν ως κατακτητές από τον τόπο μας άλλοι για λίγο άλλοι για πολύ περισσότερο χρόνο. Πέρσες, Αιγύπτιοι, Ρωμαίοι, Βυζαντινοί, Άγγλοι, Φράγκοι, Ενετοί, Τούρκοι και πάλιν Άγγλοι μέχρι το 1960.

  • Υπήρξαν και κάποιες παρενθέσεις σ΄ αυτό το γαϊτανάκι της κατοχής, όπως η περίοδος του Αλέξανδρου και ακόμα εκείνη του Βυζαντίου που λόγω εθνικότητας ή/και θρησκείας ήσαν πολύ διαφορετικές από τις υπόλοιπες.
    Αυτή ήταν η μοίρα που μας επιφύλαξε η γεωγραφία.

Μια νήσος υπό συνεχή κατοχή με εναλλαγή κατακτητών ανάλογα ποιος ήταν ο εκάστοτε ισχυρός. Κάτω από το βάρος της καταπίεσης, της υποτέλειας κάποιες φορές, οι κάτοικοι του νησιού προσπάθησαν να επαναστατήσουν. Η επανάσταση του Ονήσιλου, η επανάσταση του Ρε Αλέξη και του μοναχού Ιωαννίκιου και η επανάσταση κατά των Άγγλων το 1955-1959. Οι τρεις πρώτες καταπνίγηκαν στο αίμα. Η τρίτη έφτασε σε ανεξαρτησία της Κύπρου για πρώτη φορά στην ιστορία της. Κολοβωμένη μεν ανεξάρτητη δε. Κι εδώ αρχίζει το παρόν.
Το παρόν:

  • To κράτος που προέκυψε από τον αγώνα του ’55-’59 δεν ήλθε με τους καλύτερους οιωνούς. Κι ούτε ήταν εύκολη η διαχείρισή του. Αυτοί που το δημιούργησαν Άγγλοι, Τούρκοι, Αμερικάνοι καθώς και στρατιωτική χούντα των Αθηνών που ακολούθησε το 1967 ήθελαν και απεργάζονταν τη διάλυσή του.

Και ξεκίνησαν με το πρώτο πραξικόπημα το 1963:

  • Την Τουρκανταρσία η οποία στην πραγματικότητα ήταν ένα καλά σχεδιασμένο κτύπημα στο κράτος μας που σκόπευε τη διάλυσή του. Δεν τα κατάφεραν μεν δημιούργησαν τη βάση για τη συνέχεια δε. Ακολούθησε η Ελληνική χούντα με δυο απόπειρες πραξικοπήματος και περισσότερες απόπειρες δολοφονίας του Μακαρίου. Στο τέλος με το πραξικόπημα του 1974 πέτυχαν εν μέρει, αφού το πραξικόπημα ακολουθήθηκε από την εισβολή της Τουρκίας και την έκτοτε κατοχή του 37% των εδαφών μας.
    Καταφέραμε όμως να διατηρήσουμε στο διεθνές στερέωμα την Κυπριακή Δημοκρατία μέχρι σήμερα. Αυτό το κράτος μας παρέχει αποδεδειγμένα την απαραίτητη προστασία έναντι των επιβολών της Τουρκίας κυρίως. Και όχι μόνο. Για να εισβάλει η Τουρκία στην Κύπρο χρειάστηκε ολόκληρη συνωμοσία “κατασκευής” πρόφασης ή αφορμής στη βάση του διεθνούς δικαίου έστω και κατά παρερμηνείαν αυτού.

Η εισβολή έγινε στη “νομική” βάση των συνθηκών εγγυήσεως και μάλιστα με ομοφωνία των εγγυητριών δυνάμεων. Και των τριών. Αυτό ας μην το ξεχνάμε. Επιβίωσε η Κυπριακή Δημοκρατία.
Το μέλλον: Είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και από το 1960 οι συνθήκες έχουν αλλάξει άρδην. Γίνονται μεγάλες ανακατατάξεις στη Μέση Ανατολή με παίχτες τις μεγάλες δυνάμεις. Το παίζει και η Τουρκία. Πλην όμως το παιγνίδι πλέον έχει χοντρύνει πολύ με την ανακάλυψη τεράστιων αποθεμάτων υδρογονανθράκων και δεν είναι για τα μέτρα της Τουρκίας.

Είναι πολλοί που ενδιαφέρονται πλέον για την Κύπρο. Και είναι όλοι τους πυρηνικές δυνάμεις. Και είναι η πρώτη φορά στην μακροχρόνια ιστορία μας που έχουμε τη δυνατότητα επιλογής. Μπορούμε σε μεγάλο βαθμό να διαδραματίσουμε ρόλο ως προς το ποιος θα είναι το αφεντικό, ο πάτρωνας στην περιοχή μας.
Το ζήτημα πλέον τίθεται ωμά. Ποιους προτιμούμε για “προστάτες”;

Την Τουρκία ή τους Δυτικούς. Γνωρίζουμε ποιες είναι οι προθέσεις και οι σκοποί της Τουρκίας. Μας το ανακοίνωσαν επανειλημμένα και με χίλιους τρόπους: Τουρκοποίηση της Κύπρου.
Για τους άλλους μπορεί να μην είμαστε εντελώς βέβαιοι. Σίγουρα όμως δεν επιδιώκουν να μας αλλάξουν το DNA. Και θα διατηρήσουμε και την κρατική μας οντότητα ότι και να συμβαίνει.
Ολοκληρωμένη ανεξαρτησία δεν μπορούμε να έχουμε. Κανένας δεν έχει. Ίσως  3-4 υπερδυνάμεις. Είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε κινήσεις και παραχωρήσεις για να διασφαλίσουμε την εθνική και την πολιτική μας επιβίωση. Για να μη πούμε και τη φυσική.
Φαίνεται ότι κάποιες πολιτικές δυνάμεις έχουν κάμει προ καιρού τις επιλογές τους. Πήγαν και ξαναπήγαν στον κατακτητή συνομίλησαν μαζί του και λογικά κάπου πρέπει να τα βρήκαν. Μας μίλησαν για καλή θέληση να λύσουν το Κυπριακό δίκαια. Και μας προέτρεψαν να πείσουμε τον κατακτητή.

Τι συζήτησαν, τι συμφώνησαν, τι έδωσαν και τι πήραν δεν είπαν. Και δεν νομίζω να πήγαν για περίπατο. Η επιμονή τους να στηρίξουν την Τουρκική ταχτική και η εναντίωση τους σ΄ ότι εμποδίζει την προώθηση των Τουρκικών στόχων, (γεωτρήσεις, συνεργασίες, τριμερείς, πετρελαϊκοί γίγαντες, υπερδυνάμεις) φανερώνει ότι μάλλον έκαμαν τις επιλογές τους.
Ίσως να σκέφτονται ότι τόσους αιώνες υποδούλωση, τόσους αιώνες υποταγής, δεν μας αλλοίωσαν το DNA. Είμαστε λαός που αντέχει και θα το περάσουμε κι αυτό.

Θα επιβιώσουμε. Το ότι όμως για πρώτη φορά επίδοξος κατακτητής της πατρίδας μας εποικίζει με εκατοντάδες χιλιάδες εποίκους τον τόπο μας, εξισλαμίζει με αμέτρητα τζαμιά και αλλοιώνει δημογραφικά ήδη το κατεχόμενο κομμάτι το προσπερνούν. Και δε σκέφτονται ότι το ίδιο ακριβώς θα πράξουν και για τον τόπο. Δεδηλωμένα μάλιστα: Είναι έδαφος της πρώην Οθωμανικής αυτοκρατορίας η Κύπρος λένε, και “Τα σύνορα μας είναι τα σύνορα της καρδιάς μας!”

  • Και αμφισβητούν τη συνθήκη της Λωζάνης. Είναι απορίας άξιον πως αυτές οι πολιτικές δυνάμεις δεν σκέφτονται την Τένεδο και την Ίμβρο, δεν σκέφτονται τις 300.000 των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης που έμειναν μόνο 3.000 και εξακολουθούν να πιστεύουν στην καλή θέληση της Τουρκίας.

Η επιλογή του “πάτρωνος” που μπορεί να μας προσφέρει ασφάλεια δεν είναι σίγουρα η Τουρκία. Τώρα έχουμε επιλογή. Να το ξανασκεφτούν όσοι έφτασαν στο έσχατο σημείο της ηττοπάθειας και της απελπισίας. Να δουν ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος. Ή μάλλον ότι υπάρχει δρόμος γιατί ο Τουρκικός δεν είναι δρόμος σωτηρίας αλλά καταστροφής.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *