Το πρώτο μέγα σφάλμα, η ανεπάρκεια, η αδυναμία και η αχίλλειος πτέρνα του λεγόμενου Ενδιάμεσου Χώρου

FILE PHOTO. Η υποψηφιότητα Νικόλα Παπαδόπουλου «κλείδωσε» στη συνάντηση που είχαν στις 24 Απριλίου οι ηγέτες των κομμάτων του ενδιάμεσου χώρου. ΚΥΠΕ/Κάτια Χριστοδούλου.

Του Λάζαρου Μαύρου

ΑΣΦΑΛΩΣ  το πρώτο μέγα σφάλμα, η ανεπάρκεια, η αδυναμία και η αχίλλειος πτέρνα του λεγόμενου Ενδιάμεσου Χώρου ως προς την επιδίωξη απαλλαγής από την πολιτική ΔηΣυ-ΑΚΕΛ – Αναστασιάδη-Άντρου-Αβέρωφ, με τη θεσμική ευκαιρία των προσεχών προεδρικών εκλογών, είναι, ήδη, οι δύο προεδρικές υποψηφιότητες Νικόλα Παπαδόπουλου και Γιώργου Λιλλήκα.

– Αποτελεί τον κύριο παράγοντα που ενθαρρύνει τον Νίκο Αναστασιάδη, με τον ΔηΣυ, ότι μπορεί αισιόδοξα να διεκδικήσει την επανεκλογή του. 

– Ιδίως επειδή και πάλιν το ΑΚΕΛ του προσφέρει ως… 2η θυσία της «Ιφιγένειας εν Αυλίδι» την υποψηφιότητα του κ. Σταύρου Μαλά, όπως το 2013.

ΔΕΥΤΕΡΗ , αλλά και μεγαλύτερη ανεπάρκεια: Δεν εμφανίστηκε ακόμη, ικανή ώστε να πείσει και να κινητοποιήσει την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος, μια κάποια συγκεκριμένη, εύκολα κατανοητή από τους πολίτες, πειστικά αισιόδοξη, προσδοκώμενης αποτελεσματικότητας,  πολιτική πρόταση της περιλάλητης «νέας στρατηγικής», για το ναυαγισμένο και πάλιν στο Grans- Montana Κυπριακό.

ΚΑΙ ΠΑΛΙ αυτή η αδυναμία, όπως αλλεπάλληλα στο παρελθόν μετά από κάθε διαδοχικό «ναυάγιο» της πολιτικής του «διζωνικού συμβιβασμού» απ’ το 1977 έως και το 2017, στερεί από το εκλογικό σώμα τη διέξοδο, την ευκαιρία και την πιθανότητα να ξεφύγει και ν’ απαγκιστρωθεί από την «πεπατημένη» της «πάγιας» εκλογικής του συμπεριφοράς, όπου το μόνο που διαπιστώνεται διαδοχικώς είναι η αλματώδης αύξηση των αριθμών της αποχής, της αδιαφορίας και της απαξίωσης.

ΑΝΑΜΕΣΑ  στα αναγκαία προσόντα ενός ικανού ηγέτη που κατέγραψε η πανάρχαια σοφία με την οποία μας προίκισε ο Θουκυδίδης από το Β-60 της Ξυγγραφής του, συγκαταλέγονται απαραιτήτως και τα εξής:

  1. 1. «Γνώναι τε τα δέοντα και ερμηνεύσαι ταύτα» = να γνωρίζει αυτά που πρέπει να γίνουν [τη νέα στρατηγική] και να μπορεί να τα εξηγήσει, ιδιαίτερα δε να πείσει τον λαό γι’ αυτά.
  2. «Ό τε γαρ γνους και μη σαφώς διδάξας εν ίσω και ει μη ενεθυμήθη» = εκείνος που γνωρίζει τι πρέπει να γίνει και δεν μπορεί να τα εξηγήσει και δεν μπορεί να πείσει γι’ αυτά τον λαό, είναι σαν να μην τα γνωρίζει.

ΣΤΟ   άρθρο του (5.9.2017) στον «Φιλελεύθερο», υπό τον ειρωνικό τίτλο «Success story και στο Κυπριακό», ο δημοσιογράφος Κώστας Βενιζέλος, έγραψε και τα εξής ορθά-ορθότατα:

«Δυστυχώς το κυπριακό πολιτικό σύστημα επαναλαμβάνει την ίδια παράσταση, αιχμάλωτο στους τακτικισμούς μικρής πνοής και στις προσωπικές ατζέντες με ορίζοντα το 2018 [των προεδρικών εκλογών…]. Οι λεγόμενοι Ενδιάμεσοι επαναλαμβάνουν συνεχώς την ανάγκη για νέα στρατηγική στο Κυπριακό. Εάν δεν την παρουσιάσουν ολοκληρωμένη, τεκμηριωμένη και εφικτή, δεν πρέπει να την κουβαλούν από τηλεοπτικό πάνελ σε ραδιοφωνικό και σε συνεντεύξεις, γιατί σκοτώνουν την προοπτική. Γιατί το κενό υπάρχει μετά τις Πενταμερείς. Η πολιτική κατέρρευσε. Χρειάζεται νέα».

Έτσι ακριβώς….

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *