Το τελευταίο προεκλογικό τετράμηνο… Η διεκδίκηση μιας ελεύθερης κι ενωμένης κοινωνίας εκφυλίζεται στο ποιοι θα «χωρέσουν» στην ελληνοκυπριακή ζώνη ή πολιτεία!

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Άρχισε επίσημα το νέο σχολικό έτος από εκεί που τέλειωσε το προηγούμενο! Δεν πρόκειται για κορωνοϊό και μάσκες αλλά για τον υπερβάλλοντα ζήλο (ή, μήπως, κατάχρηση εξουσίας) σε περιπτώσεις «εκτός ορίων» μαθητικής κόμης. Το σύστημα εκπροσωπήθηκε από τον ίδιο, όπως και τον Ιούνιο, διευθυντή σχολικής μονάδας, οι κατηγορούμενοι όμως ήταν άλλοι. Άλλος θα ήταν και ο κουρεύς, μόνο που η κατάσταση δεν διορθώνεται αν δεν μεγαλώσουν πρώτα τα μαλλιά! Η μάχη για τη λογική και για ανθρώπινα σχολεία συνεχίζεται…

Την ίδια ώρα δόθηκε ανεπίσημα το εναρκτήριο λάκτισμα της τελικής φάσης, μέχρι τελικής πτώσης, στη μακρά διαδρομή τούτου του προεκλογικού των προεδρικών αγώνα. Θα πορευτεί μαζί με το σχολικό έτος, μέχρι τις εξετάσεις του τετραμήνου. Εκεί θα σταματήσουν οι ειδικές εξετάσεις των υποψηφίων και μην πείτε πως θα είναι μόνο ένα το τετράμηνο. Οι εξεταστές δηλώνουν μουδιασμένοι έως αμήχανοι. Κάποιοι γνωρίζουν ήδη ποιον θα βαθμολογήσουν με άριστα (ακόμα κι αν δεν έχει γίνει η εξέταση), άλλοι σκέφτονται πως μερικοί δεν ξέρουν επαρκώς την ύλη – μερικοί απλώς την παπαγαλίζουν. Οι εφημερίδες «εξηγούν» πως οι δικαιούχοι προβιβάσιμου βαθμού είναι τρεις, οι εξής δυο  – μαντέψτε τους! Κι όσο η υποβολή υποψηφιοτήτων δεν κλείνει, αυξάνονται οι υποψήφιοι, μαζί και τα ερωτηματικά για τον τελικό κατάλογο. Στους αγώνες στίβου, ακόμα κι όταν χτυπήσει το καμπανάκι της τελευταίας στροφής, ακόμα κι ένας δυνατός πλην ταλαιπωρημένος αθλητής, μπορεί  να εγκαταλείψει. Αυτά έχει ο (κάθε) στίβος…

Είναι φανερό πως δεν είδαμε ακόμα τις πιο φανταχτερές διαφημίσεις, τις πιο εντυπωσιακές προεκλογικές δηλώσεις, εισηγήσεις και δεσμεύσεις. Αν το ψάξεις, όμως, όλο και κάτι βρίσκεις. Ανάμεσα, λοιπόν, στις προεκλογικές υποσχέσεις και δεσμεύσεις (που λένε) μια έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον: Ο υποψήφιος, απευθυνόμενος σε κοινότητες/σύμπλεγμα κοινοτήτων, λέει πως όταν με το καλό(;) εκλεγεί στο προεδρικό αξίωμα, θα διεκδικήσει την ένταξή τους στην ελληνοκυπριακή πολιτεία. Κι αν δεν τα καταφέρει; Τόσο κακή προμηνύεται πως θα ΄ναι τελικά η διαβίωση στην άλλη ζώνη; Αυτό είναι που διεκδικούν όσοι υποψήφιοι επικαλούνται πως πρόκειται για μια ευρωπαϊκή λύση με σεβασμό όλων των δικαιωμάτων των πολιτών; Πόσες αντίστοιχες δεσμεύσεις έγιναν από διάφορους υποψηφίους και πόσοι ακόμα περιμένουν; Και γιατί μόνο αυτοί να είναι οι τυχεροί; Πρόκειται για τον περιούσιο λαό του όποιου υποψηφίου; Πόσοι τελικά θα χωρέσουν «στην ζώνη την καλή»; Κι όσοι δεν θα χωρέσουν ούτε μέσα στις διαφημιζόμενες γεωγραφικές αναπροσαρμογές; ΄Ισως να φταίνε οι αναφορές Γκουτέρες σε «χρήστες» που «απέναντι» θα έχουν, λέει, παραπάνω δικαιώματα από τους ιδιοκτήτες, χωρίς μάλιστα να είναι σίγουρο πως οι τελευταίοι θα τα έχουν διασφαλισμένα «απεδώ»…

Αυτή ακριβώς η αντίληψη είναι από πολλά χρόνια γνώριμη. Σε προεκλογικές περιόδους μα και σε περιόδους εκλογικής ειρήνης. Και δεν είναι ούτε κακό ούτε ανεξήγητο που κάθε κατεχόμενη πόλη και κοινότητα θέλει να ανήκει «απεδώ». Τώρα είναι που πρέπει να ξεκαθαρίσουν κάποια βασικά πράγματα! Ακόμα κι αν ορισμένοι κρύβονται (ή, βολεύονται) πίσω από την, ομολογουμένως επικίνδυνη, στασιμότητα στο Κυπριακό προσπαθώντας να πείσουν πως καλό είναι το οτιδήποτε δεν συνιστά (άμεσα) «δυο κράτη». Ίσως ακριβώς λόγω αυτής της στασιμότητας και μια και δεν υπάρχει ένα σχέδιο που να μάς πνίγει με ένα εκβιαστικό «ναι ή όχι», παρέχεται η ευκαιρία να δούμε ποια λύση και ποια ομοσπονδία θα μπορούσε να εφαρμοστεί και να ΄ναι λειτουργική και βιώσιμη και σύμφωνη με το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Ας σταματήσει η επίκληση μόνης της ορολογίας που είναι επικίνδυνα ασαφής και δεν παραπέμπει σε αντίστοιχο παράδειγμα. Ας σταματήσει η ολιγόλογη και εν πολλοίς παραπλανητική επίκληση δήθεν παραδειγμάτων που ουδεμία σχέση έχουν με την Κύπρο και το πρόβλημα του τόπου μας. Αντί να αναλυθεί το πόσο κακός είναι ο ρατσιστικά χωριστικός διζωνισμός, η διεκδίκηση μιας ελεύθερης κι ενωμένης κοινωνίας εκφυλίζεται στο ποιοι θα «χωρέσουν» στην ελληνοκυπριακή ζώνη ή πολιτεία. Κι αν κάποιους δεν τους ευνοεί η γεωγραφία;

Eίναι χρήσιμο που υπάρχει μια σαφής αμφισβήτηση του διζωνισμού που, μέσα από  επικίνδυνες «συγκλίσεις», παραπέμπει σε δυο, όλες κι όλες, εθνοκαθαρμένες περιοχές που, επί συνόλου δυο κοινοτήτων, και με φανερές ή κρυφές έξωθεν εξαρτήσεις μπορεί εύκολα να αποκτήσουν φυγόκεντρες τάσεις. ΄Αλλωστε για να φτάσουμε στις δυο κοινότητες χρειάστηκε η αποικιοκρατική πονηριά για υποχρεωτική ένταξη των άλλων τριών, μικρότερων, κοινοτήτων σε μια από τις δυο μεγαλύτερες. Δυο οι κοινότητες και δυο οι οντότητες, να μια συνταγή για εύκολη αποκόλληση. Ας το προσέξουν αυτό όσοι πραγματικά θέλουν επανένωση και μια (κι όχι δυο) πολυπολιτισμική κοινωνία…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.