Τώρα που μάθαμε τ΄όνομά σου, μπορεί να σε θυμόμαστε…

Η Χισροσίμα ισοπεδωμένη μετά την έκρηξη της ατομικής βόμβας. Φωτογραφία Wikipedia.

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Οι πρώτες μέρες του Αυγούστου είναι συνδεδεμένες στη συλλογική μνήμη με τη ρίψη ατομικών βομβών στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, στις 6 και 9 του μήνα.

Είναι η επιχείρηση που σφράγισε το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, σημαδεύοντας καταληκτικά και τη ζωή των χιλιάδων ανθρώπων που χάθηκαν μέσα σε εκείνα τα εικοσιτετράωρα μα και αργότερα.

Σημάδεψε ακόμα και τη ζωή όσων επέζησαν που μέρα με τη μέρα συνειδητοποιούσαν τις παράπλευρες απώλειες (έτσι δεν τις λένε πια κι επίσημα;) στο δικό τους κορμί και όσων τυχερών πρόλαβαν να αναγιώσουν παιδιά κι εγγόνια παρατηρώντας με αγωνία πόσο πολύ το τίμημα εκείνης της «ειρήνης» έπρεπε να πληρωθεί και από τις επόμενες γενιές…

  • Τα πυρηνικά σημάδεψαν το τέλος εκείνου του πολέμου, τα πυρηνικά απειλούν σήμερα, ακόμα και χωρίς να χρησιμοποιηθούν, για έναν νέο πόλεμο. Χώρες με φασιστικά ή δημοκρατικοφανή καθεστώτα εξελίσσονται σταδιακά σε πυρηνικές δυνάμεις κι άλλες ζουν μ’ αυτό το «όνειρο» – εμείς το λέμε εφιάλτη! Η λεγόμενη «ειρηνική» χρήση της πυρηνικής ενέργειας αποτελεί μια ψευδαίσθηση (εκτός των ιατρικών εφαρμογών) – πόσο ειρηνική είναι η λειτουργία σταθμών παραγωγής πυρηνικής ενέργειας με την προβληματική (μη) διαχείριση των αποβλήτων τους, πέρα από την αναμφισβήτητη αδυναμία αποφυγής σοβαρών τεχνικών προβλημάτων και την αντιμετώπιση μη προβλεπτών (αλλά αναμενόμενων) φαινομένων π.χ. σεισμοί, τσουνάμι, πυρκαγιές. Κι είχαμε αρκετά τέτοια, ανεξάρτητα της τεχνολογικής γενιάς και της ωριμότητας για αξιολόγηση κινδύνων. Από τη δεκαετία του ’50 κι από το Τσέρνομπιλ μέχρι τη Φουκοσίμα, μερικά λιγότερο γνωστά λόγω και της ελεγχόμενης πληροφόρησης…

Ναι, έχουμε έγνοια και θυμό για τον υπό κατασκευή σταθμό παραγωγής πυρηνικής ενέργειας στο Άκκιουγιου, μια δρασκελιά απέναντι από την κατεχόμενη Κερύνεια. Δεν μας φταίει (γι’ αυτό) το γεγονός πως η Τουρκία κατέχει τη μισή μας πατρίδα, όμως αυτό εξηγεί τη φασιστική της συμπεριφορά και σ’ αυτό το θέμα, αδιαφορώντας για τους δικούς της πολίτες αλλά και τους «υπό την προστασία της» Τουρκοκύπριους που όπως και οι Ελληνοκύπριοι –ολόκληρη η Κύπρος– είμαστε πιο κοντά στο όποιο ατύχημα από όσο οι κάτοικοι της Άγκυρας… Την ίδια ώρα, μας ανησυχεί και το πυρηνικό πρόγραμμα του Ισραήλ και της Αιγύπτου κι οι γερασμένοι σταθμοί της Βουλγαρίας και της Αρμενίας. Θέλουμε μια Μεσόγειο απαλλαγμένη από πυρηνικά. Οι πρόσφατες αναφορές για ρωγμές στον υπό κατασκευή σταθμό του Άκκιουγιου εντείνουν τις ανησυχίες. Και μάλιστα εν μέσω «σεισμικής» ειρήνης…

Πόλεμο έχουμε και χωρίς πυρηνικά, κι ας τον έχουμε συνηθίσει… Στη Συρία, δύο βήματα πιο πέρα – ουδένα άλλοθι πως δεν ακούσαμε, δεν είδαμε και γι’ αυτό δεν μιλάμε – οι χιλιάδες των νεκρών αυξάνονται όσο κυλά ο χρόνος, οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια. Τα μεγάλα συμφέροντα έχουν μπερδευτεί, χθεσινοί σύμμαχοι είναι τώρα εχθροί, χθεσινοί εχθροί πολεμούν «μαζί» ενάντια σε καινούργιους κοινούς εχθρούς. Χιλιάδες παιδιά έχουν χαθεί πριν προλάβουν να ζήσουν, έχοντας δει, βάναυσα, άδικα και παράλογα, τη βαρβαρότητα μέσα σε μια μόνο στιγμή, σε μια λάμψη, σε έναν κρότο, σε μια εντυπωσιακή, όταν ξεκινούσε, κατάδυση ενός πολυβολούντος αεροπλάνου…

Τώρα πια, οι ανταποκρίσεις από το μέτωπο έρχονται από τα ερείπια των πόλεων και των χωριών. Εκεί είναι το μέτωπο! Δεν είναι όλες οι ιστορίες επώνυμες. Είναι βασανιστική η δύναμη της τηλεοπτικής εικόνας που, όταν προβάλλεται, «συστήνουμε να απομακρυνθούν τα παιδιά». Ριχάμ, τώρα που μάθαμε τ’ όνομά σου, μπορεί να σε θυμόμαστε… Όπως του συνομήλικού σου Αϊλάν που έμοιαζε να κοιμάται όταν τα κύματα τον έβγαλαν στη στεριά…

Δεν ξέρουμε άλλα ονόματα κι όμως υπάρχουν σε έναν ατελείωτο κατάλογο αθώων στη σφαγή. Δεν είναι πως είναι δύσκολο να προφέρει κανείς τα ονόματά σας κι εκείνα των συνομήλικών σας στην Υεμένη και, πιο μακριά, στο Πακιστάν και το Αφγανιστάν. Άλλωστε το Ριχάμ το λες εύκολα κι ας μην λεγόσουν «Άννα, Μαρία ή Λαμπρινή».

Πού να το φανταζόσουν Ριχάμ πως, για να μην μείνεις κι εσύ μόνο ένας αριθμός, έπρεπε να προλάβεις να δείξεις και ταυτότητα! Ήταν κι η κίνησή σου να σώσεις τη μικρότερη αδελφή σου Τούκα… Κι ας μην είχες τις δυνάμεις, ούτε τη δυνατότητα να τα καταφέρεις. Αν αργότερα ο «τυχερός» μα και γενναίος φωτογράφος σου Μπασάρ αλ-Σέικχ βραβευτεί, μερίδιο μεγάλο θα σου ανήκει! Κι ύστερα, σε κάποιο λεξικό εικονογραφημένο, εκείνη η εικόνα θα πρέπει να συνοδεύει επεξηγηματικά το λήμμα «στοργή».

Είπαμε, Ριχάμ, θα προσπαθήσουμε να σε θυμόμαστε. Και να εξηγήσεις στα άλλα, τα «ανώνυμα» παιδιά πως, μαζί με σένα, θα θυμόμαστε κι εκείνα, κι ας μην τα γνωρίσαμε. Τουλάχιστον θα προσπαθήσουμε…

ktsimillis@cytanet.com.cy

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *