Τρεις μαθητές, τρία θέατρα του παραλόγου

Το κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης του σχολείου στην κατεχόμενη Λύση κατέγραψε το νεαρό που κατέβασε την κατοχική σημαία. Το βίντεο και φωτογραφίες δημοσιεύθηκαν σε ιστοσελίδες των κατεχομένων από όπου και η φωτογραφία

Της ΤΩΝΙΑΣ ΣΤΑΥΡΙΝΟΥ

Πρώτα ήταν η 17χρονη Σύρια. Η απόφαση του διευθυντή να την πετάξει έξω από το σχολείο επειδή φορούσε μαντίλα μετατράπηκε σε μια πόζα για τα social media, με μια αμηχανία που προσπαθούσε να διασώσει το political correctness του πράγματος, με δημόσιες συγγνώμες και δηλώσεις τύπου «χε χε χε μια πλακίτσα κάναμε, παρεξήγηση».

Από την άλλη, γράφτηκαν κατεβατά μίσους «για τους ξένους που έρχονται και δεν σέβονται τον πολιτισμό μας» και «άμα τους αρέσει». Ένα παιδί που μιλάει και γράφει ελληνικά καλύτερα από τον μέσο όρο των αναρτήσεων που είδαμε στα social media απειλεί τον πολιτισμό μας. Αν αυτός είναι ο πολιτισμός μας, ας καταρρεύσει σαν βομβαρδισμένο κτήριο στη Συρία. Έτσι κι αλλιώς η βαθιά υποκρισία έμεινε να χάσκει ανοιχτή σαν παράθυρο σε ερείπιο.

  • Ύστερα ήταν ο 15χρονος που δολοφονήθηκε από το σύστημα, θύμα μιας ακραίας και διαρκούς εγκληματικής πράξης. Με τον θάνατό του το παιδί ανέδειξε σε όλο του το μεγαλείο -για πολλοστή φορά- το κράτος που σκοτώνει, την αδιαφορία που δολοφονεί, τα δάκρυα που χύνονται εκ των υστέρων, τα μαχαίρια που φτάνουν στο κόκαλο αφού μείνει μόνο ένα άψυχο παιδικό σώμα στο χώμα και τίποτα να σώσεις ή να περισώσεις. Μια θλιβερή επιβεβαίωση ότι σε αυτό τον τόπο κανένα παιδί δεν είναι ασφαλές. Από τη μέρα που γεννιέται κατατάσσεται αυτόματα στα τυχερά και στα άτυχα που θα πέσουν στην ανάγκη του κράτους.

Ένα τρίτο παιδί, ένας 16χρονος σε μια παράτολμη -και ο Θεός να μην το δείξει να βρει μιμητές- πράξη κατέβασε την τουρκική σημαία από το σχολείο του κατεχόμενου χωριού του. Δεν επικροτούμε και σίγουρα δεν χειροκροτούμε. Θέλουμε τα παιδιά μας ζωντανά να αντιστέκονται με άλλους τρόπους στην κατοχή και στις προσπάθειες των υποδουλωμένων μυαλών για την εμπέδωσή της. Δεν θέλουμε να τα χάνουμε στον πόλεμο των συμβόλων.

Από την άλλη, όμως, η αντίδραση εναντίον του ήταν τρομακτική. Ξέραμε ότι κάποιοι ανάμεσά μας δεν ενοχλούνται με τη θέα της σημαίας του κατακτητή. Αλλά να την υπερασπίζονται με τόση λύσσα, δεν τους το είχαμε. Λες και τούς χάλασε καμιά στρωμένη δουλειά. Λες κι η Τουρκία είχε έτοιμη την υπογραφή αποχώρησης και την σταμάτησε το περιστατικό της σημαίας. Αν είναι τόσο εύθραυστο αυτό το «θετικό κλίμα» ίσως θα πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά τις αντοχές της λύσης στα δύσκολα.

Είναι ξεκάθαρο ότι κάποιοι έχουν στήσει καραούλι και περιμένουν να «ψηθούμε» λίγο ακόμα, να φύγει η ξεροκέφαλη γενιά, να ξεχάσουμε, να συνηθίσουμε κι άλλο, να μεγαλώσει η γενιά του Instagram και του Playstation που είναι πιο εύκολη, νομίζουν, να καθίσει να της ποτίσεις το σιρόπι. Γι’ αυτό αγόρι μου καλό, δεν αξίζει να πεθάνεις σε αυτό το βρωμερό παρακράτος. Καλύτερα να ζήσεις και να γίνεις ο εφιάλτης του.

 

tonia.stavrinou@phileleftheros.com

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.