Tρεις μέρες ή πενήντα πέντε χρόνια… Η Κύπρος αποτελεί ένα ενιαίο οικοσύστημα και όλο και περισσότεροι πολίτες της δείχνουν να το κατανοούν, σε πείσμα όσων το υπονομεύουν!     

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ    

Τη θυμηθήκαμε και φέτος την προχτεσινή επέτειο του φασιστικού πραξικοπήματος της χούντας των συνταγματαρχών στην Ελλάδα. Ήταν φασιστικό κι όχι «άφρον», όπως έσπευσαν ορισμένοι (ακόμα και της πολιτικής ηγεσίας) να βαφτίσουν το άλλο πραξικόπημα, εκείνο το κλωνοποιημένο αδελφάκι του από τους ίδιους γονιούς και πάτρονες, εφτά χρόνια αργότερα στην Κύπρο. Κάποιοι φαίνεται να προτίμησαν, για δικούς τους (πονηρούς) λόγους την παραπλανητική αυτή ορολογία που αποτελεί μια απαράδεκτη απλούστευση με σαφή την πρόθεση της ιστορικής απαλλαγής κι αθώωσης των «αφρόνων»…

Ήταν Μεγάλη Πέμπτη η φετινή 21 του Απρίλη και δεν φταίει που δεν μπορούσε να φέρει την προσδοκία μιας άλλης Ανάστασης-της απελευθέρωσης, πέρα από τη γνώριμη σε θρησκευτικούς όρους. Τρεις μόνο μέρες μετρά το ημερολόγιο την απόσταση από την αυριανή μέρα που, όμως, είναι πολύ μεγαλύτερη – πενήντα πέντε ολόκληρα χρόνια. Για όσους τα ζήσαμε, πότε μάς φαίνονται περισσότερα – είναι πάρα πολλά τα χρόνια της ημικατοχής – πότε πως ήταν μόλις χτες που σιγοτραγουδούσαμε πως «χτυπούν το βράδυ στην ταράτσα τον Αντρέα…». Κι αν τότε «είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς…», αργότερα νομίσαμε πως θα γινόμαστε χιλιάδες… «Στρατοί οι γιοι μου και τ΄αγγόνια μου και θα σε λευτερώσουν…». Τουλάχιστον για εκείνο το «Δεν Ξεχνώ». Πενήντα πέντε χρόνια μετά, ξαφνιάζεσαι πόσο λίγοι μείναμε να τραγουδούμε (και να το εννοούμε) «εδώ κι εκεί τη λένε Ελευθεριά, την πρώτη και στερνή σου ερωμένη…». Σίγουρα η Ελευθεριά δεν θα ερχόταν με εκείνο το πονηρό σχέδιο που άλλοι το ΄γραψαν κι άλλος το υιοθέτησε. Δεκαοκτώ αύριο τα χρόνια από τη μαζική απόρριψή του και κάποιοι το κλαίνε σαν σε ετήσιο μνημόσυνο. Κι όμως, μάς έμεινε στο τραπέζι όπου αυτό και άλλα χειρότερα συζητήθηκαν στα χρόνια που πέρασαν. Δεν ήταν αναπόφευκτο το Όχι του λαού να τσιμεντώσει το Ναι… Είναι κι αυτό μια άλλη μοναδικότητα για κείμενο που συντριπτικά απορρίφθηκε αλλά παρέμεινε στον «διάλογο» αποτελώντας τη βάση για ανιστόρητες κι εκτός ευρωπαϊκού κεκτημένου «συγκλίσεις» ερήμην του λαού.

Έρχονται, τώρα, προεδρικές εκλογές. Έχουν κιόλας ξεκινήσει, πολλούς τώρα μήνες. Όσο κι αν πολλοί βιάστηκαν, δεν μπορούν να γίνουν πριν την ημέρα τους – πιο σωστά τις δυο Κυριακές του επόμενου Φλεβάρη. Περιέργως, το Κυπριακό δεν είναι στα πρώτα θέματα κι αυτό βολεύει πολλούς. Οι περισσότεροι υποψήφιοι πρόεδροι (ευτυχώς όχι όλοι) δεν μιλούν για το Κυπριακό. Ούτε και τα κόμματα που μεμονωμένα ή ανά δύο ψάχνουν για κοινό υποψήφιο δεν το αναφέρουν και δεν εξηγούν πώς συγκλίνουν και σ΄αυτό, έστω και χωρίς υποψήφιο! Οι υποψήφιοι υποψήφιοι πρόεδροι έχουν πρόσθετους λόγους να είναι «προσεχτικοί». Όλοι, εκτός από τον κυβερνητικό υποψήφιο, υποστηρίζουν πως για όλα φταίει η Κυβέρνηση που σίγουρα φταίει αλλά όχι μόνο αυτή! Προβάλλεται η αντίθεση (πάλι καλά) στα δυο κράτη που θέλει ο σουλτάνος αλλά δεν εξηγούν πώς θα αποφύγουμε και οτιδήποτε άλλο που θα μοιάζει ή θα οδηγεί μονόδρομα σ΄αυτό. Ευτυχώς υπάρχουν κάποιες φωνές που μακάρι να μπορέσουν να (εισ)ακουστούν ευρύτερα στην κοινωνία. Τα σενάρια είναι πολλά και θα ακούσουμε κι άλλα στο επόμενο διάστημα. Λέτε να συμβεί το πιο ακραίο και πρωτότυπο; Η πλειοψηφία, λέει, να μη θέλει κάποιο υποψήφιο και τελικά αυτός να μάς μείνει! Αν τα καταφέρουμε, θα πρόκειται για μια ευρεσιτεχνία στο πλαίσιο ενθάρρυνσης καινοτόμων ιδεών! Όσοι, εκ των υστέρων, θυμηθούν πως κάτι πήγε λάθος, είναι σίγουρο πως θα προσπαθήσουν να το βρουν μέχρι τον Φλεβάρη του ΄28!

Είναι κι άλλη μια σημαδιακή ημερομηνία που πλησιάζει. Η επέτειος της τραγωδίας στον σταθμό πυρηνικής ενέργειας στο Τσέρνομπιλ (26 Απριλίου 1986) κουβαλά μνήμες μιας πρώτης του είδους, αρκετά κοντινής εμπειρίας για ολόκληρη την Ευρώπη. Όσοι σήμερα αμφισβητούν την αξιοπιστία των πληροφοριών, ακόμα και των εικόνων που μεταδίδονται από την Ουκρανία μετά τη ρωσική εισβολή, κάτι ξέρουν από το πώς εκείνοι προσπάθησαν να αποσιωπήσουν τις πρώτες μέρες εκείνο το γεγονός κι αργότερα πώς «επεξεργάστηκαν» τις σχετικές πληροφορίες. Η φετινή 36η επέτειος είναι όμως φορτωμένη και με την ορατή απειλή ενός πυρηνικού ολέθρου που δεν ξέρεις πόσοι θα μπορέσουν εκ των υστέρων να τον συγκρίνουν με συγγράμματα ή ταινίες που θεωρήθηκαν επιστημονικής φαντασίας. Την ίδια ώρα μετρούμε και την απόσταση από την κατεχόμενη Κερύνεια μέχρι απέναντι στο Ακκουγιού, 90 τα χιλιόμετρα, με τις εκεί κατασκευαστικές εργασίες να συνεχίζονται πυρετωδώς ώστε ο σουλτάνος να βάλει σε λειτουργία τον ένα από τους τέσσερεις αντιδραστήρες του χρόνου τον Οκτώβρη. Η ρωσική Rosatom …υποσχέθηκε να μεταφέρει αεροπορικώς(!) τα ραδιενεργά απόβλητα στη Ρωσία για επεξεργασία και να τα επαναφέρει για μακρόχρονη ταφή στο Ακκουγιού. Σαν …οικολογικό ακούεται αλλά ουδόλως είναι!

Η Κυπριακή Αντι-πυρηνική Πλατφόρμα, με φορείς και οργανώσεις από ολόκληρη την Κύπρο, συνεχίζει τις δράσεις της για ενημέρωση των Κυπρίων πολιτών ενάντια στην επικείμενη καταστροφική λειτουργία του Ακκουγιού. Την Τετάρτη 27 Απριλίου οργανώνει ανοιχτή εκδήλωση με την ευκαιρία της επετείου του Τσέρνομπιλ. Γιατί η Κύπρος αποτελεί ένα ενιαίο οικοσύστημα και όλο και περισσότεροι πολίτες της δείχνουν να το κατανοούν, σε πείσμα όσων το υπονομεύουν…

Καλή Ανάσταση, λοιπόν, με τους σύνθετους συμβολισμούς που ο καθένας μας μπορεί να αισθάνεται με το «Χριστός Ανέστη»!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.