Τσερκέζ Κορκμάζ – Στα ίχνη Σημίτη και Πάγκαλου;

Ένα τεράστιο λάβαρο με την εικόνα του Αμπντουλάχ Οτσαλάν, ηγέτη του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν PKK, υψώθηκε στο κέντρο της συριακής πόλης Ράκας από τις κουρδικές δυνάμεις. Φωτογραφία via You Tube

Του ΔΩΡΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ

Θυμάστε πιστεύω την ιστορία. Όταν όλοι εγκατέλειψαν τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν και κατατρεγμένος κατέφυγε στην Ελλάδα, εκεί ακριβώς στον τόπο που γεννήθηκε η Ελευθερία του Ανθρώπου και η Δημοκρατία, επέπρωτο να παικτεί η τελευταία πράξη μιας τραγωδίας, το ίδιο μιαρή, ανατριχιαστική όσο και οι τραγωδίες των αρχαίων: Του Αισχύλου, του Σοφοκλή και του Ευριπίδη. Με τη διαφορά ότι αυτή η τραγωδία περιμένει ακόμα το τέλος της, το κατά Αριστοτέλην: Την κάθαρση.

  • Αναφέρομαι ασφαλώς στην επαίσχυντη πράξη της τότε ελληνικής Κυβέρνησης των Σημίτη – Πάγκαλου να παραδώσει δέσμιο τον Αμπντουλάχ Οσταλάν (αφού πρώτα τον μετέφεραν στην Κένυα νομίζω στην εκεί ελληνική Πρεσβεία), στους Τούρκους πράκτορες της ΜΙΤ.

Ένα είδος κάθαρσης αυτής της τραγωδίας, έστω και «ωφελιμιστικό» – εγωιστικό θα ήταν οι όποιες θετικές επιπτώσεις για την Ελλάδα: Η υποχώρηση της τουρκικής επιθετικότητας και η αλλαγή προς το καλύτερο της τουρκικής πολιτικής για την Κύπρο. Θα ήταν μεν μια κάθαρση «ανήθικη» αλλά ωφέλιμη για μας.

Τι διδαχτήκαμε λοιπόν απ’ αυτή την ανολοκλήρωτη τραγωδία; Ότι η Τουρκία δεν εξευμενίζεται με τις υποχωρήσεις μας, αλλ’ απεναντίας περισσότερο αποθρασύνεται και εξαγριώνεται. Και δεύτερο, ότι δεν μπορεί εξ ορισμού να υπάρξει ανήθικη κάθαρση μιας τραγωδίας. Γιατί απλώς κατά τους σοφούς τραγικούς μας η κάθαρση είναι η επιστροφή στην ηθική. Είναι ο θρίαμβος της Ηθικής.

Χρόνια μετά στη Κύπρο ζούμε μια παρόμοια τραγική κατάσταση. Αυτή τη φορά πρωταγωνιστής δεν είναι ο Οτσαλάν αλλά ο Τσερκέζ Κορκμάζ και δοκιμαζόμενοι από πλευράς Ηθικής εμείς: Η Κυπριακή Δημοκρατία. Το βάρος τώρα έχει πέσει στους ώμους της Κυπριακής Δικαιοσύνης. Τι είναι η δικαιοσύνη; Πού υπακούει; Στους νόμους, ή στην Ηθική;

  • Θυμάμαι όταν ήμουν Υπουργός, μια συνομιλία που είχα με τον σοφό Νομικό και Δικαστή Γιώργο Πική περί Δικαιοσύνης. Εγώ υποστήριζα την άποψη ότι είναι άνθρωποι που κάνουν τους νόμους και όχι κάποιες αόριστες αρχές. Ο Πικής με έμαθε, και τον ευγνωμονώ, ότι η Δικαιοσύνη έχει Θεία Προέλευση: Την Ηθική. Κι αν δεν έχει ως βάση της την Ηθική, δεν μπορεί να λέγεται Δικαιοσύνη. Μπορεί να ονομάζεται σύνολο κανόνων σκοπιμότητας αλλά όχι Δικαιοσύνη.

Σήμερα οι δικαστές που δικάζουν τον Τσερκέζ Κορκμάζ βρίσκονται μπροστά σε αυτό το δίλημμα. Κανόνες σκοπιμότητας, ή Δικαιοσύνη. Ο δρόμος του Σημίτη και του Πάγκαλου, ή ο δρόμος της Ηθικής: Ο δρόμος «της των τοιούτων παθημάτων κάθαρσης».

Κι ακόμα να μη ξεχνούν ότι θα λάβουν απόφαση κρίσης για την ιστορία: Θα κρίνουν τις επαναστάσεις των λαών της Βαλκανικής και της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ενάντια στον Οθωμανικό ζυγό.

Θα κρίνουν τη μεταοθωμανική συμπεριφορά της Τουρκίας έναντι των μειονοτήτων. Τις γενοκτονίες ενάντια στους Αρμένιους, τους Πόντιους, τους Ασσύριους και τώρα τους Κούρδους. Κι ακόμα θα κρίνουν υπερασπιζόμενοι της αξιοπρέπειας του κράτους μας και των πολιτών του.

Αν ο Κορκμάζ κριθεί ως τρομοκράτης, τότε όλοι όσοι αγωνίστηκαν κι αγωνίζονται για την ελευθερία της χώρας τους, μαζί κι εμείς, είναι, είμαστε τρομοκράτες. Ο δρόμος μας είναι μονόδρομος. Δεν είναι ο δρόμος των Σημίτη – Πάγκαλου αλλά ο δρόμος της Ηθικής.

* Πρώην Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *