Βλέπουμε το δέντρο, χάνουμε το δάσος: Οι διακηρύξεις του Προέδρου Αναστασιάδη για τα δάση, δεν έχουν περισσότερη ουσία από μια σχολική γιορτούλα για την ημέρα του δέντρου σε νηπιαγωγείο

Της ΤΩΝΙΑΣ ΣΤΑΥΡΙΝΟΥ

Πάει και η Σύνοδος της Γλασκώβης. Ο αργός και βασανιστικός θάνατος του πλανήτη επισφραγίστηκε από τα επίσημα στόματα των ηγετών της Δύσης, με την ταφόπλακα να είναι ήδη έτοιμη, όπως προκύπτει από τα συμφραζόμενα του Αντόνιο Γκουντέρες. Οι αποφάσεις που λήφθηκαν δεν αρκούν για να αντιστρέψουν το επικείμενο τέλος του κόσμου όπως τον γνωρίσαμε. Έτσι κι αλλιώς οι πιο ρυπογόνες χώρες του πλανήτη -Ρωσία, Κίνα, Ινδία- που αριθμούν και το ένα τρίτο του πληθυσμού, δεν συμμετείχαν.

Οι ηγέτες της Δύσης αποδείχθηκαν απρόθυμοι και οι διαδηλωτές που συγκεντρώθηκαν τούς κατηγόρησαν για μια προσπάθεια greenwashing, ξεπλύματος δηλαδή των ευθυνών τους με χαϊδευτικά μέτρα. Αν κρίνουμε από τον δικό μας Πρόεδρο, ο όρος ήταν πολύ επιτυχημένος. Η προστασία των δασών ήταν μία από τις σημαντικότερες θετικές αποφάσεις της συνάντησης. Και ο Πρόεδρος μας -ο οποίος μόνο που δεν δάκρυσε ξεδιπλώνοντας την αγωνία του για το περιβάλλον- ξεκαθάρισε: «Τα δάση έχουν μεγάλη σημασία τόσο για μένα όσο και για τη χώρα μου».

Πριν στεγνώσει όμως το δάκρυ, συναντήθηκε με τους κοινοτάρχες του Ακάμα για να βρουν έναν τρόπο να περάσουν τα αναπτυξιακά σχέδια από την Περιβαλλοντική Αρχή, η οποία τα έχει ήδη απορρίψει. Στη λογική του κόψε λίγα μέτρα από δω, σπρώξε λίγο από εκεί, γύρω-γύρω από τους κανονισμούς, προσπάθησαν να βρουν τρόπο να προωθήσουν τα σχέδια ανάπτυξης στην περιοχή.

Το θέμα όμως δεν είναι αν θα απέχει το τουριστικό κατάλυμα 6 χιλιόμετρα ή 10 από την παραλία. Είναι η όλη φιλοσοφία. Είναι το ζήτημα αρχής. Αυτό που θέτει τη φύση πάνω από τα συμφέροντα και το οποίο είναι ο μόνος τρόπος να υπάρξει σωτηρία. Και ο Νίκος Αναστασιάδης, ως Πρόεδρος έχει συστρατευθεί με όλες τις οικονομικές δυνάμεις του τόπου οι οποίες οραματίζονται μία ανάπτυξη που θέτει το όφελος πάνω από το περιβάλλον. Ένα από τα πολλά «μνημεία» της πολιτικής αυτής είναι και οι επαύλεις στις θαλασσινές σπηλιές.

Όσο για τα δάση και την προστασία τους, ας λέει ό,τι η θέλει στη μακρινή (από την πραγματικότητα) Γλασκόβη. Στην πράξη, το μεγαλύτερο δάσος της Κύπρου κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή με αφανισμό αν δεν τεθεί ως προτεραιότητα η προστασία του. Σύμφωνα με το Τμήμα Δασών, το Δάσος της Πάφου παραμένει ανοχύρωτο από πιθανές μελλοντικές πυρκαγιές, αφού μόλις 12 υπάλληλοι είναι υπεύθυνοι για την επιτήρηση των 700.000 στρεμμάτων του.

Η φονική πυρκαγιά του καλοκαιριού στο χωριό Ορά και όλες τις γύρω κοινότητες, εξάλλου, απέδειξε με τραγικό τρόπο ότι η υποστελέχωση, η έλλειψη εξοπλισμού και τα ανεπαρκή προγράμματα δασοπροστασίας, απειλούν όλες τις περιοχές πρασίνου του τόπου μας χωρίς εξαιρέσεις. Γι’ αυτό και οι διακηρύξεις του προέδρου Αναστασιάδη για τα δάση, δεν έχουν περισσότερη ουσία από μια σχολική γιορτούλα για την ημέρα του δέντρου σε νηπιαγωγείο. Ίσως μάλιστα τα παιδάκια που παπαγαλίζουν ποιηματάκια για τους φίλους μας τα δέντρα, να είναι πιο συνειδητοποιημένα ως προς το κατεπείγον του πράγματος, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *