Ξεκάθαροι στόχοι και όχι μεσοβέζικες λύσεις: Βασική επιδίωξη να παραμείνει η αντιμετώπιση του τουρκικού επεκτατισμού

FILE PHOTO. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης με τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ/ EPA

Του Πανίκου Παναγιώτου

Στην πολιτική υπάρχουν μονάχα συμφέροντα. Ό,τι ισχύει σήμερα, ενδεχομένως να μην ισχύει αύριο. Προτεραιότητες και συμμαχίες αλλάζουν ανάλογα με σκοπιμότητες κρατών και πολυεθνικών εταιρειών που χρησιμοποιούν κάθε μέσο για να ελέγχουν και να κατευθύνουν ηγεσίες και διεθνείς οργανισμούς. 

Ο ακραίος ισλαμισμός μπορεί να στηρίζεται σε μια σκοταδιστική θρησκευτική αντίληψη, αλλά η επιρροή του και τα εγκλήματά του οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στην οικονομική και πολιτική υποστήριξη που βρίσκουν από εξουσίες (π.χ. καθεστώς Ερντογάν) και επιχειρήσεις μέσα από αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα. Και η μεγάλη υποκρισία από πλευράς των δυτικών δυνάμεων και του Πούτιν είναι ότι παίζουν αυτό το επικίνδυνο παιχνίδι.

Ο καθένας από τη δική του σκοπιά και τις δικές του επιδιώξεις συμβάλλει ποικιλοτρόπως στην ενίσχυση της τρομοκρατίας και στην καταστροφή χωρών και πολιτισμών. Ανατολή και Δύση επικαλούνται το διεθνές δίκαιο και τη δημοκρατία όταν και όπου τους συμφέρει.

Η τακτική των δυο μέτρων και των δυο σταθμών είναι πλέον κανόνας στη διεθνή πολιτική σκηνή. Κάθε συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών που αφορά θέματα ασφάλειας, βίας, αφοπλισμού, εμφύλιων συρράξεων, ακόμα και κλιματικής αλλαγής, έχει ως κύριο χαρακτηριστικό το πολεμικό κλίμα μεταξύ δυο ή και τριών στρατοπέδων. Σύμφωνα με βετεράνους διπλωμάτες, η κατάσταση σε σχέση με τον παρεμβατικό ρόλο και την αποστολή του ΟΗΕ σε παγκόσμιο επίπεδο για την επικράτηση της ειρήνης βρίσκεται σε χειρότερο επίπεδο και από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου.

Όταν ανακοινώνεται σύγκληση του Συμβουλίου Ασφαλείας για τη Συρία, την Παλαιστίνη, τη Μέση Ανατολή και για οποιαδήποτε διεθνή και περιφερειακή κρίση, εκ των προτέρων είναι πια προβλέψιμο το αποτέλεσμα, γιατί όλοι ξέρουν ότι δεν πρόκειται να υπάρξει ομόφωνη απόφαση.

Μέσα απ’ αυτή την ωμή πραγματικότητα, σε τοπικό και διεθνές επίπεδο, αλλά και μπροστά στις νέες γεωπολιτικές συγκυρίες στη γειτονιά της Κύπρου και της Ελλάδας, ο Ελληνισμός δεν μπορεί να κινείται με νωχελικούς ρυθμούς και με χρεοκοπημένες πολιτικές, ούτε και με βεβιασμένες ενέργειες που δεν στηρίζονται σε ολοκληρωμένες και συγκροτημένες στρατηγικές. Βασική και μόνιμη επιδίωξη προς πάσα κατεύθυνση θα πρέπει να παραμείνει η αντιμετώπιση του τουρκικού επεκτατισμού και όχι ένας επικίνδυνος συνεταιρισμός σε Αιγαίο και Κύπρο σε βάρος της εθνικής κυριαρχίας.

Γι’ αυτό κάθε συμμαχία και κάθε «στρατηγικός διάλογος» της Αθήνας και της Λευκωσίας με Ουάσινγκτον, Βρυξέλλες, Μόσχα, Πεκίνο και άλλες πρωτεύουσες θα πρέπει να έχει ξεκάθαρους στόχους και όχι μεσοβέζικες προτάσεις και λύσεις για τα εθνικά ζητήματα.

*δημοσιογράφος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *