Zει ο βασιλιάς Ακάμας; Άραγε η γοργόνα θα είναι πιο τυχερή με τον βασιλιά Αλέξανδρο;

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Τώρα, λίγο πριν τις εκλογές, περνούσε μια γοργόνα από το ακρωτήριο Αρναούτη ψάχνοντας ακόμα τον βασιλιά Αλέξανδρο. Επίμονη η αναζήτησή της, οδήγησε σε  αντιγραφή για τη δική μας αναζήτηση, πάνε τριανταεφτά τώρα χρόνια, για τη Χερσόνησο που καταλήγει σε τούτο εδώ το ακρωτήρι: «Ζει ο βασιλιάς Ακάμας;». Το ξέρουμε πως ο δικός μας, βασιλιάς δεν ήταν, ήταν απλά βασιλόπουλο και ήρωας του Τρωϊκού Πολέμου που, χωρίς ραντάρ και GPS, βρέθηκε εδώ κι έκτισε (τι άλλο;) την Ακαμαντίδα κι ας φαίνεται λίγο εγωιστικό…

Έφτασαν, λοιπόν, οι όγδοες εκλογές και φαίνεται πως δεν θα΄ναι για καλό το εξαγγελθέν κι έντονα αμφιλεγόμενο σχέδιο της Κυβέρνησης. Είναι φανερό πως υπάρχουν σε κυβερνητικό επίπεδο δυο αντιλήψεις που και οι δυο, όμως, βρίσκονται σε απόσταση από τις θέσεις του περιβαλλοντικού χώρου. Κι ας μην επικαλεστούμε, ακόμα κι εδώ, το γνωστό «το μη χείρον βέλτιστον» που επιμένει να μας κυνηγά…

Υπάρχουν δυο κεντρικές κατευθύνσεις στις οποίες κινήθηκε τα τελευταία χρόνια η Κυβέρνηση και τα αρμόδια υπουργεία. Από τη μια το εθνικό δασικό πάρκο (ΕΔΠ) που περιορίστηκε στα κρατικά δάση κι άφησε εκτός το 25% της κηρυγμένης περιοχής Natura2000 (στο σύνολό της μικρότερη από όση θα έπρεπε) και άλλες ευαίσθητες περιοχές… Πέρα από αυτό, πέρα και από την ανεπαρκέστατη προστασία που η νομοθεσία και το υλοποιούμενο σχέδιο συνοδεύει το «βαφτιστικό» του όνομα, η επί χάρτου απεινόνιση του ΕΔΠ κάνει οφθαλμοφανές και στους μη ειδικούς πως αναποτελεσματική θα είναι η oργάνωση, λειτουργία και διαχείρισή του. Δεν δόθηκε οποιαδήποτε δικαιολογία για την απουσία στον περί Δασών Νόμο πρόνοιας για «Εθνικό Πάρκο», παρά τις διαδοχικές αναθεωρήσεις του. Έτσι στερείται  η Κύπρος της δυνατότητας απόκτησης ενός Εθνικού Πάρκου διεθνών προδιαγραφών. Από την άλλη είναι τα τοπικά σχέδια, ένα για την Πέγεια κι άλλο για τις κοινότητες. Ανεξήγητη η παραξενιά της «διχοτόμησης» ενός αναγκαία ενιαίου τοπικού σχεδίου. Απ΄αυτά, το ένα που προχώρησε δεν ήταν δυνατόν να περάσει τις εξετάσεις της Περιβαλλοντικής Αρχής ενώ και το δεύτερο (υποτίθεται βελτιωμένο προς την κατεύθυνση των όρων που τέθηκαν από αυτή) δεν είχε καλύτερη τύχη. Κι όχι να πείτε πως ο πήχης μπήκε πολύ ψηλά. Ο υπουργός (και) Περιβάλλοντος, σε πρόσφατη συνέντευξή του (Πολίτης, 11.1.2023), εξήγησε πως κάποιοι από τους όρους που έθεσε η Περιβαλλοντική Αρχή πρέπει υποχρεωτικά να τηρηθούν ενώ υπάρχουν και άλλοι που μοιάζουν περισσότερο εισηγήσεις – εκεί είμαστε χαμένοι από χέρι! Δεν θα ΄πρεπε να μάς πούνε τι ακριβώς προβλέπουν οι όροι και οι εισηγήσεις; Και το κυριότερο! Να τηρηθεί η αυτονόητη απαίτηση όλα να εξεταστούν ξανά από την Περιβαλλοντική Αρχή για τον βαθμό συμμόρφωσής τους. Επικίνδυνα ασαφές το σκηνικό. Ιδιαίτερα γιατί ο υπουργός επιβεβαίωσε πως το Πολεοδομικό Συμβούλιο δεν φαίνεται διατεθειμένο να προχωρήσει στις απαιτούμενες «σημαντικές τροποποιήσεις» γιατί «θεωρεί ότι διαφοροποιούν τον χαρακτήρα που ήθελε να δώσει στο Τοπικό Σχέδιο». Κι εμείς γιαυτό τον εκτός τόπου χαρακτήρα είναι που διαφωνούμε κάθετα και μάλιστα πέρα και από τους όρους της Περιβαλλοντικής Αρχής. Ευτυχώς που ο υπουργός υπογράμμισε πως  παραγνώριση των περιβαλλοντικών απαιτήσεων που διαμορφώθηκαν στη βάση επιστημονικής τεκμηρίωσης «θα οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια σε διαδικασία παράβασης εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Mήπως είμαστε αμάθητοι;

Ο υπουργός, μετρώντας τις μέρες συμπεραίνει πως οριακά θα μπορούσε να δημοσιευτεί το Τοπικό Σχέδιο (Κοινοτήτων). Αυτό σημαίνει πως δεν θα γίνει ο απαραίτητος έλεγχος συμμόρφωσης με τους όρους και η διαδικασία θα ολοκληρωθεί μέσα από τον προεκλογικό φακό. Kαι σαν να μην έφταναν αυτά, με την ακολουθούμενη πρακτική, κατά παράβαση της νομοθεσίας για διαφάνεια (και) για πληροφορίες που αφορούν το περιβάλλον, το προϊόν της αδιαφανούς διαδικασίας θα έχει εφαρμογή μόλις με τη δημοσίευσή του. Προς τι η από τη νομοθεσία καθορισμένη τετράμηνη περίοδος ενστάσεων και ποια η πρακτική σημασία τής αποδοχής κάποιων από αυτές όταν το αντικείμενό τους θα έχει ήδη δημιουργήσει ατεκμηρίωτα δικαιώματα, ίσως και αρνητικά τετελεσμένα επί του εδάφους; Σωστά ο υπουργός ανέφερε πως μικρό μόνο μέρος της διευρυμένης ζώνης ανάπτυξης των κοινοτήτων έχει μέχρι τώρα χρησιμοποιηθεί. Από χρόνια το λέγαμε πως, ακριβώς  γιαυτό, δεν υπάρχει ανάγκη παραπέρα διεύρυνσης. Όλα τα υπόλοιπα, μεμονωμένη κατοικία, επισκέψιμα αγροκτήματα και μεγάλες αναπτύξεις είναι εκτός χώρου, εκτός λογικής και εκτός της όποιας έννοιας προστασίας, με σημαντικό περιβαλλοντικό και οικονομικό κόστος. Και το χειρότερο είναι πως οι κοινότητες και οι κάτοικοί τους δεν θα είναι αυτοί οι αποδέκτες των ωφελημάτων της «ανάπτυξης» – απόλυτα ταιριαστά τα εισαγωγικά…

«Θα πάει – δεν θα πάει» το προτεινόμενο σχέδιο πριν τις εκλογές στο Υπουργικό Συμβούλιο; Το μάδημα της μαργαρίτας (πόσες μαργαρίτες πια!) είναι το μικρότερο περιβαλλοντικό πρόβλημα μετά από μια διεκδίκηση τριανταεφτά χρόνων.

΄Αραγε, η γοργόνα θα είναι πιο τυχερή με τον βασιλιά Αλέξανδρο;

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *